random

награда за најзаразна филмска сцена - евр!


Ми недостигаше Хомер

а инаку....требаше да има крај на светот

ништо од тоа, пак треба да се оди на работа

уште инаку...

награда за 2 и кусурот саати поминати во пеење и после тоа пеење уште толку....пред компјутер



иако најомилена интерпретација на ај ем д валрс ми е интерпретацијата на Дикси (Питер Стормвер - оној од Призон Бреик) во Милион Долар Хотел

за жал ја нема на јутјуб

јутјуб е тапа

Културно Забавен Живот во Вроцлав

Where are we going, Walt Whitman? The doors close in an hour. Which way does
your beard point tonight?

Еден мој поранешен пријател од Лондон (велам поранешен, бидејќи во меѓувреме односите ни се сменаа на едвај со сила здраво) еднаш ми рече – Дипеш Мод се тапа. Кога бев мал ги гледав како свират во супермаркет, па сега заради тоа не можам да ги ценам.

(не дека Ања е некој д.м фанатик – ама определена почит има)

Не се сеќавам што си помислив тогаш. Ама сега, размислувајќи повеќе за хипермаркети отколку за њу романтик – се сетива на таа изјава.

Па побогу, хипермаркетите и шопинг центрите се најкултни културни места во мојот град! ДМ треба да се горди на тоа – ноу метр уат!

Вроцлав има места каде што може да се троши времето седејќи во филхармонија и опера, посетувајќи некој филмски фестивал, одејќи на џез концерти, седејќи како театарска публика во театар, улица или перон на железничка станица сеедно. Но сепак, најголемиот дел од Вроцлавјани не го поминуваат времето таму – некои ќе речат скапо е! Точно! Само што тоа не е вистинската причина – а вистинската причина следува.

Кога дојдов прво имаше само Керфур (кое правилно треба да се чита карфур ама кој ги тркала) и Теско – кои беа т.н анкори. Овај збор вчера го научив – анкор (оргинално значење котва) ти е во главно хипермаркет кој зафаќа главно место во некои шопинг центри, кои пак, од своја страна се викаат поинаку, но сите одат таму токму заради хипермаркетот. И така, овие шопинг центри се викаат Борек и Биелани официјално – ама никој така не ги вика. Исто така постоеше Марино и Леклерк, ама тие бела помали – и следствено – небитни.

По извесно време се отвори Корона – во кое анкор беше Жан (или како и да се чита ГЕАНТ на француски) каде што видовме и прво мултикино. Сите се префрливме таму со бесплатните автобуси кои беа полни а на враќање беа уште пополни. Саат и кусурот сме се стискале како сардини за да одиме во жан, гледаме филм и јадеме во кфц.

Во меѓувреме во строгиот центар на градот ја отворија Галерија Доминиканска која што ја засени најубавата црква во градот со рејбан стакла и затворени паркинзи на 6 ката. Во Галерија анкор беше пред се Медиа Маркт и сите од таму купувавме телевизори и дигитални камери на рати.

Најпосле го отворија Аушан (кој, како што велат, треба правилно да се чита Ошон, ама ние знаеме подобро) и таму рекоа дека има подобар и поголем Медиа Маркт. Медиа Маркт го отворија на полноќ и неколкуте десетици илјади луѓе кои сакаа веќе да го сменат стариот телевизор од првиот ММ чекаа неколку саати за да бидат истуркани и изгазени и да завршат на болница заради скршеници. Среќниците излегуваа со 2 компјутера и 3 двд плеери – тоа беше најсреќниот ден од нивниот живот.

После Аушан во мојата непосредна околина почна да се гради и за неполна година добивме Аркади мој која што немаше Анкор – арно ама имаше први дизајнер бутици во Вроцлав. Аркади е вечно празен поради истото.

После Аркади го отворија Грунвалдски каде што околу 100 000 луѓе се упатија на отворање за да добијат балонче и ружа (беше осми март). За жал не влегоа – градежната инспекција не остави да се отвори и истите тие луѓе мораа да почекаат уште еден месец за да купат адидас по промотивни цени.

Едно време во градов почнаа да даваат бесплатни сладоледи со вкус на јаготка. Секој ден имав барем по една порција гратис. После тоа со сладоледите даваа бесплатни мапи на Вроцлав и пенкала. Најпосле даваа цд со една песна која што никогаш не ја слушнав ама некаде се уште ми се мота низ дома. Сите тие продукти имаа еден наслов – Магнолија.

Се разбира најжешка тема на разговор не беше кој ќе настапи на Вроцлав Нон Стоп (фестивал рекламиран и со спот на СиЕнЕн) туку што по ѓаволите е тоа Магнолија. Сите знаеја дека тоа е цвеќе, пенкало, мапа и сладолед. Преостанатото беше мистерија.

И по неколку месеци дознавме дека отворија нов шопинг центар во кое што анкорот Теско (веќе 4ти по ред) беше сосема анонимен – сите сакаа да ја видат убавата розова зграда со шарени фонтани. Магнолија повеќе не е растение.

За жал се покажа дека после неколку дена во Магнолија почнаа да се случуваат смрдени работи – од време на време пука некоја цевка и во розевиот хол врнат говна – вистински говна.

Говната паѓаат на новите фамерки и на пилето на ражен. Течни лајна се мешаат со кока кола и слатко-киселиот сос во кинескиот ресторан. Кафеави дамки прскаат врз кристалите сваровски и Вичен нараквиците.

Си помислив, колку убава кулминација – вистинска тема за роман! Секако, сите литаратурни награди во Полска се доделуваат на писатели кои пишуваат за хипермаркети и мултикина! Никогаш досега немало поинспиративна тема за пишување. Пластична муза со жолто –кафеникава коса ги буди од сон поетите кои на своите АјМаци запишуваат оди и химни – о девелопери! Отворете уште! Никогаш не е доволно!

И, муабетот ми беше, како после тоа да не ги цениш Дипеш Мод! Вистински Предвесници на Високата Култура на 21 Век!

Слава им!

новинарство...музичко...џанам...

арно што постои интернет...инаку оние кои го слушаат Ману Чао а не читаат ЊуЈоркер на интернет нема ништо да дознаат од весниците македонски...поточно од Време...

ајде сега една игра - најди ги разликите помеѓу ова (од Време)

и

ова


или инаку

најди оргинална реченица во првото која што ја нема во второто.

или уште поинаку - најди извор во првото освен очигледниот кој наведува дека е цитиран дел од текстот.




или најпосле - научи англиски и спаси се од нив! Засекогаш!

скромно и закаснето - среќна нова!

Ама убав поклон! легален и генијален! За убав почеток и уште поубава година! За арно!

A film with Radiohead in it made for New Year's Eve, 2007. Features every song on their new album IN RAINBOWS, the "physical manifestation" out now in stores.

merry xmas and jingle bombs in iraq

крајно америчко и долно....ама ете го пак


а за ова најверојатно не треба коментар

суштинско прашање

Сум чула дека култната тема - ЗАШТО СУ ТИ КОСЕ ПОБЕЛЕЛЕ ДРУЖЕ (- реторско прашање нормално-) потекнува од некој ИНДИСКИ ФИЛМ

Прашањето за милион долари е
1. од кој?
2. дали може некаде да се најде?

*****

Прво се запрепастив кога требаше да седам со неа на маса. Никогаш не сум имала ништо против неа, ама таа имаше против мене. Во минатото влегов на нејзина територија. Имав право на тоа, помеѓу нас немаше никаква врска, ниту пријателска, едвај познаничка. На здраво бевме. Но сепак работеше цела мрежа околу нас тогаш. Имавме луѓе во цивилка кои ни кажуваа се. И таа дозна. А јас исто така дознав дека таа дозна. Се беше јасно.

После тоа еднаш имавме средба сам на сам на улица. Блиску до Турското. Јас врвам. Врви таа. Се минуваме. Јас со поглед впиен на земја. Таа со поглед впиен во мене. Мојот чекор забрза а нејзиниот забави. Сакаше барем со поглед да ми се одмазди. И успеа на многу години – го одбегнував. Иако до крај не ми е јасно зошто. Никогаш не сум имала никаква врска со неа и никогаш нема ни да имам. Сега посебно не.

Таа заглави. Веќе немаше никаква шанса бидејќи за некое време се појави и Горазд. Горазд пак, го видовме уште понатаму. Во количка. Нејзиниот поглед беше повторно тука. Не можев да го идентификувам. Се некако тапо впиен во мене. Не можев да видам дали сака да ме погледне во очи. Јас не се осудив да го кренам својот погоре од нејзиниот нос. Мрежата и понатаму работеше. Иако јас не прашував, ми кажуваа. За свадбата, за моминската вечер, за тоа како има проблеми со свекрвата. Никогаш не стигна да заврши средно.

После тоа Горазд растеше а таа остануваше иста. Телото и беше цело време тенко а косата цело време кратка и црвена. Знаев и каде живее сега. Дури и кога поминував покрај куќата во која што живееа едно 12 души јас го спуштав погледот и не сакав да излезе низ вратата. Живееше блиску до Магнолија и малиот го шетаа секоја вечер. Кога излегувавме тие се враќаа дома. Застануваа. Велеа здраво. Разговорот продолжуваше а јас молчев. Си мислев дали некој ден ќе престанам да се чувствувам мизерно заради неа. Иако не знаев зошто.

Понекогаш заборавав дека постои. Се враќав во минатото без таа да биде во него. Но нашите животи беа премногу врзани. Таа требаше да се тргне за јас да почнам. Јас ништо не направив во врска со тоа. Само ментално ја тргав – и велев бегај, ми сметаш. И таа се тргна, јас почнав а таа немаше каде да заврши.

Можеби нејзиното беше грешка а моето правилност. Можеби има судбина која сето тоа го испланирала. Испланирала се за мене да ми се исчисти патот. А можеби моите мисли добиле магична моќ. Можеби можам да правам чуда. Можеби може да ми се исполни се што ќе посакам. Таа беше еден од првите примери дека е така. Таа беше желба стисната на кафе. Секогаш чиста, во желбата прстен, околу прстенот риби. Мртви риби во чиста желба запрени околу мојот прстен.

Еден ден бевме заедно и Горазд дојде кај мене. Играше со мене и, за чудо го засакав. Дури си реков, колку и е убаво што го има. И ја прашував кога ќе го донесе пак. Таа пак, најобично со насмевка ми рече дека Горазд ме поздравил. Дека сака да го научам уште некоја песничка. Прв пат после 7 години ја погледнав во очи. Беа насмеани.

Седнав и порачав пиво. До мене имаше празно место. Околу мене се точеше разговор кој не можев да го слушнам поради гласната музика. По извесно време се појави и запали цигара до мене. Наздравивме. Ме праша милиони прашања. Ја замолив да повтори и таа се приближи до моето уво. Раскажуваше и раскажував. Музиката јачеше а околу нас имаше лилав облак. Ја стави раката на мојот грб кога ми шепотеше – за музика, за облека, за Битола, за нас...

Меѓу нас немало ништо. Никогаш нема ни да има. Го сакам мојот град бидејќи никогаш не се променува. Го сакам мојот град бидејќи сите во него остануваат исти. Бидејќи во него секогаш се завршува добро, сите приказни имаат среќен крај. Во мојот град се се крунисува со насмевка. Сите интерпретации се излишни за него – кој е толку искрен и обичен. Како таа ноќ, кога беше јасно како сонце дека сите сме поврзани со тенка линија – а на неа алки, приказни со прекрасен крај кои не можат едни без други. Јасно како сонце.

БТ Театар? Ова ли е скандал? или копија на американски филм?

Малце каснам ама....

Очекував којзнае што? Ова ли е ГОЛЕМИОТ СКАНДАЛ ? ОВА Е ГОЛЕМ СКАНДАЛ? Треба да си ги преиспитам критериумите за скандал по се изгледа....

абре аман, скандал мај ес...

во ова нема ништо оргинално, ништо скандалозно и ништо ново што го немаме видено...единствено...што е во битолски дијалект...режирано со некој дојден од Велеградот...




much ado for nothing....

се прашувам дали ова испадна скандал намерно или случајно....
дали хероите - режисери на истиот се случајни или испланирани со децении напред?
дали новинарите понижени и навредени навистина немаат стомак за такви скандалчиња? Само што ова не е ниту скандалче...скандалченценцецуленце....


горниов скандал по оргиналност и квалитет потсетува на долниов мејнстрим.
пс. секоја чест за дечково - многу ведри мигови во животот мој мачен внесе

Социјално Вмрежување на Полски

Или уатсап ин ЕУ повторно....

Во фамозниот ем крајно пробудувачки клип –Дид ју ноу?– кажаа дека доколку МајСпејс би бил држава тоа би била 11 држава по број на жители на светот – со 106 милиони регистрирани корисници насекаде на светот. Денеска, за да се најде било кој жител на светот (грубо кажано) доволно е неколку клика баш според можностите што ги нудат сите сајтови за социјално вмрежување. Во блогот, онака како што го сфаќаме повеќето традиционални блогери- битно е линкувањето но сепак тоа е второстепено – бидејќи во блоговите е сепак на прво место презентирањето на самите себеси и она што сакаме да го изразиме. Доколку сме во МајСпејс или во Фејсбук или нешто случно – тогаш најблиску е кој сме и со кој сме поврзани. На некој начин творејќи ја нашата страница на МајСпејс сакаме да му кажеме на светот дека постоиме и дека сме поврзани со многу луѓе околу нас – тоа е еден вид на презентирање пред светот – колку пријатели имаме – и колку според тоа вредиме.

Фејсбук пак, од своја страна, е продукт измислен од Марк Зукерберг со скромна идеа да ги поврзи на едно место сите студенти на Харвард. Идеата беше толку интересна уште од самиот нејзин почеток да мрежата прво се прошири на сите студенти на таканаречената Ајви Лига (најпрестижните американски универзитети како на пример Јеил или Принстон) за веднаш потоа да им даде пристап и на другите универзитети – а уште подоцна буквално на секој кој сака да се зачлени ви истиот. Сето тоа доведе да Мајкрософт во октомври оваа година купи само 1,6% (со зборови – еден запирка шест) од акциите на Фејсбук за цена од 246 милиони долари, што на сајтот му дава вредност од неверојатни 15 билиони долари!!!!

Тоа значи дека Марк Зукерберг, роден 1984 година, на свои 23 години станува билионер – зошто? Бидејќи е еден од пионерите на социјалното вмрежвање. Имал идеа и ја реализирал со неверојатен успех. Јас на 23 години немав ниту сметка во банка, т.е ја отворив за да ја земам својата прва плата во износ од околу тогашни 450 евра. (што беше многу добра прва плата, наредната година беше полошо) Само што јас немав идеа, не отворив бизнис туку избрав едноставно да се вработам...каде било...имав долгови за плакање.

Пред некое време пишував за тоа колку пољаците се заљубени во самите себе, во својот јазик и во се што е полско. Бидејќи предавам во приватна висока институција која што едуцира идни информатичари можам да го кажам следното – тие идни информатичари не знаат ни грам англиски бидејќи досега имале прилика да работат на полски виндоус, линукс, полски верзии на се што ќе ви текне – англискиот воопшто не им бил потребен и заради тоа, нормално не го знаат. Заради тоа го обожаваат нивниот комуникатор Гаду Гаду кој што, како што напишав порано не е ништо посебно сам по себе освен тоа што е напишан на полски.

Во наредниот пост ќе ви раскажам за полските наследници на мајспејс и фејсбук. И за тоа како и во Полска (како пост-комунистичка држава со многу голем процент на жители кои немаат повеќе од 200 евра месечен приход – значи исто како во Македонија). Неспорно е тоа дека има многу пољаци регистрирани на МајСпејс и ФејсБук, но уште повеќе регистрирани корисници има на Гроно.нет, Наша-Класа.пл или на Голденлине.пл.

!Ти благодарам Драгане Вучиќу!

Кога ме фаќа тга за југ, и кога ќе ми олесни дека и таму е исто така ладно како и ваму (моментално де) доволно е да се препуштам на некоја програма, на канал 5 на пример, за по пет минути да се излечам од секаква носталгија...

(ова горново го кажав со половина уста)

!Ти благодарам Драгане Вучиќу! Ти успеа онаму каде што сите други не можеа!