manson - денес

Една недела се токмам да напишам нешто на тема Чарли Менсон. Истава недела ја поминав во пред се јутјуб анализирање на се поврзано со Чарли, и на мое изненадување, испадна дека има стварно многу. Работава немаше воопшто да ме заинтересира доколку не го гледав документарецот од 1972 година, во која главна улога играат членовите на фамилијата на Менсон, кои се уште, во време на снимањето на документарецот, а некои ниту досега, не се имаат освестено.

Кога го гледав филмот без запрепастена како луге на моја возраст, а и помлади од мене, се сосема поинакви од било кого кого го познавам. Полни со некакви идеали за кои дел од нив се решиле да убијат , а поголемиот преостанат дел од нив тоа го поддржало и оправдало. Идеали продадени од Менсон – во најмала рака со силен АДХД синдром, полуаутистичен и, на денешен ден сличен на тежок пијаница кој спие на железничка станица со години и бистри политика на случајни минувачи. Ете баш тоа – а за нив прекрасен, исус, идеален, господар. Им давал секс, дрога и рок&рол – а нели во тоа се состоела младоста?

И баш кон тоа се стремев пробувајќи да анализирам некои работи колку што можам подобро – Се стремев да го разберам не толку самиот Менсон колку оние кои биле со него. Тие беа пред се предмет на моето интересирање. Бидејќи, мора да се признае дека скоро сите од нив беа од добри фамилии, некои со завршен факултет, вработени, со богата иднина пред нив – имаше тука и рагби школски шампиони (Текс Вотсон), и кралици на гимназиски журки (Лесли), библиотекарки (Мери Брунер). Сите тие во еден период од животот заборавиле на се и решиле да се препуштат на ....е баш на што?

На тоа прашање ми е многу тешко да дадам одговор.

Откако Чарли, Текс, Лесли, Пат и Сејди беа осудени на смртна казна а веднаш потоа (благодарение на нов закон во Калифорнија), беа помилувани и осудени на доживотен затвор, сите, освен главниот АДХД маестро, се навратиле и молат за прошка на секои 5-6 години само за да бидат повторно одбиени. Убавите деца на 60-тите со раце и душа извалкана со крв остареа и огрдеа. Ги накачиле по 60-години, изгледаат ужасно, предизвикуваат жал и сочуство. Јас им верувам кога велат дека жалат. Од 1970 поминаа скоро 40 години. Немам одговор за тоа дали треба да се ослободат, сите со исклучок на Чарли и Текс.

Кога бев во средно сите сакавме да бидеме хипици. Нашиот живот беше сепак многу поинаку и сите што ги знам завршија горе-долу типично и сосема спротивно од она што мислевме дека од нас ќе биде = жени, деца, фамилии...или копнеење по истото.

Мислевме дека тие времиња биле убави, а беа исто толку лоши колку и она нашево. Сите тие расни немири, Виетнами, се уште ултра-конзервативно америчко општество, сета таа каубој-проповедачки-попкорн-вудсток атмосфера морала да биде тотално збунувачка за сите нив. Тие го имаа Менсон. Денешните деца ја имаат масакрата во Колумбајн и Вирџинија Тек. Тие ги имаа Битлси и Менсон да им раскажува како да ги слушаат. Денешните деца го имаат Буш и Садам. Тогашните деца (иако сите до еден полнолетни, и тоа ептен) немале трошка милост кон своите жртви, а истото е и со денешните, кои за жал нема да ги гледаме на телевизија како жалат за своите чинови – си осудиле (се спасиле) сами со куршум во глава.

Не го давам Брик Лејн!

Во последното Неделно Време има мошне интересен текст, кој што како и многу други мошне интересни текстови се преземени од странски весници и списанија. Текстот има мошне интересна тематика и уште поинтересен наслов – Лондонистан Повикува (претпоставувам игра на зборови, апокалиптичка визија од насловот на песната London Calling на The Clash).

Тематиката (губењето на англиското во Англија) колку и да е конторверзна не ме заинтригира толку колку ужасниот превод на текстот, кој пред почна да ми предизвикува нагони за исфрлување на уште недопиеното утринското кафе.

Ќе наведам низа примери на ужасно лош превод, не дека сакам да се правам многу паметна, туку дека ми е преку од ужасно лош превод во македонските медиуми. Мислам дека во земја со толку голема невработеност нема да биде тешко да се најде невработен филолог на кој добро би му дошле додатни приходи.

1. They say that the past is another country, but let me tell you that it's much more unsettling to find that the present has become another country, too

1. Велат дека минатото е непозната земја, но дозволете, уште повознемирувачко е кога и сегашноста ќе стане непозната земја.

Минатото е непозната земја – another - е непознато. Целата смисла на реченица е утната од старт.

2. In my lost youth I lived in Finsbury Park, a shabby area of North London, roughly between the old Arsenal football ground and the Seven Sisters Road

- Мојата младост ја поминав во Финсбури Парк во северен Лондон, меѓу стариот стадион на „Арсенал“ и патот Седум Сестри.

Разбирам дека преведувачот не сакал да се занимава со сосема непотребни зборови од типот на shabby и roughly, иако особено првиот збор ни дава сосема поинаква претстава за неговото соседство, но сепак она што е особено инспиративно е преведувањето на адреса, како во случајот со патот на седумте дади. Големите букви си го задржале местото – бравос.

3. Greeks and Turks might be fighting in Cyprus, but they never lifted a hand to one another in London

- Грците и Турците можеби се караа околу Кипар, но никогаш не креваа рака еден на друг.

Се разбира ОКОЛУ и ВО воопшто не го менуваат значењето на реченицата. Сите знаеме дека Финсбури Парк е во Кипар. Или Кипар е во Лондон, или ....како беше?

После сето тоа оргиналниот автор раскажува за тоа како после извесно време Финсбури Парк повеќе не е во Кипар туку го преместиле во Алжир или Бангладеш, сеедно. И веднаш после неколку реченици (исто така многу неумесно преведени, ама нејсе) повторно интересен феномен. Иако авторот на текстот упорно сака да ДОКАЖИ ДЕКА ТУРЦИТЕ И ГРЦИТЕ НЕ СЕ КАРААТ ВО ЛОНДОН преведувачот упорно тврди дека е ОБРАТНО, што се гледа во примерот-

4. Quite unlike the Irish and the Cypriots, they bring these far-off quarrels along with them.

- Исто како и Ирците и Кипарците, и муслиманите ги донесоа своите кавги во Лондон.

Секој кој знае малце повеќе од презент симпл и континјус секако е свесен дека UNLIKE е сосема исто што и LIKE. Тоа ПРЕФИКСОТ UN Е е само занемарлив детал.

Свесна за тоа дека доколку земам да ги приточувам наредните пет милиони грешки ќе треба да посветам 10 наредни постови – прекинувам овде (после 2 пасуси анализа). Ќе го наведам само спомнувањето на еден од моите најомилени романи – БРИК ЛЕЈН на Моника Али, кој да, многу добро го опишува сето тоа што се случува во Лондонистан во денешно време, и кој доколку нашиот маестро преведувач(ка) не го преведеше како ПАТЕКА ОД ТУЛИ, јас немаше да се занимавам со сето ова. Но за мене некои работи се свети

еве го оргиналниот текст

Некој може да смрчи, исто како што мрчам моментално и јас, и да рече – ЕПА ЗЕМИ ТИ ПРЕВЕДИ ПОДОБРО АКО СИ МАЖ!

Одговор – Не сум маж.

Не сум вработена во Неделно Време.

Ќе мрчам и понатаму.

Не го давам Брик Лејн!!!!

слушајте Клеш. Не читајте Неделно Време

vlatko stefanovski trio - Wroclaw

решив да не коментирам, само постирам слики. Сликите се на Ташко, кој вели дека не се којзнае што, ама се ретро (завршен цитат). Имам и јас ама не чинат. Моиве не се ни ретро. Имаат и некои други ама се таат, чим се одтаат ќе постирам наредни.

Ќе кажам само едно - БЛАГОДАРИМЕ!!!!! НАЈДОБРИ СТЕ! ВЕ ЧЕКАМЕ ПАК!


( ставив и една моја слика, бидејќи маестро Влатко имаше страшно рокерски дуксер кој мора да остане забележан!)

денови на македонската култура

(на сликава едно од ретките места каде што здогледав плакат, со конкуренција во соседство)

Пред извесно време Развигор во Сајт на денот имаше ставено линк од полското друштво на симпатици на источни култури – Всходниа Перспектива кои решиле да направат фестивал на македонската култура. Програмата им беше импозантна – изобилство на концерти и изложби, работилници за ора и чочеци...

Крајниот исход сепак беше скромен, но сепак она што го направија заслужува почит, бидејќи како што кажуваа – било тешко...

Деновите на македонската култура во Полска се состоеа од неколку точки – во 4 градови – Варшава, Краков, Триград (полскиот метрополис кој се состои од Гдањск, Гдиња и Сопот) во скромни кина имаше недела на македонско кино каде што се прикажуваа – собрани дела од Манчевски, Бал Кан Кан, Како Лош Сон, Илузија, Бубачки, Илузија и Остани Исправен.

Јас за жал можев да одам само на еден филм – Како Лош Сон. Отидов пред се за да проверам како со фреквенција, и морам да признам дека беше поразителна – освен мене и уште 2 други македонци имаше се на се додатни 10 души и сите го изгледавме филмот со англиски превод.

Во секој случај иако филмот не ми премина во фејворитс – бев повеќе од задоволна кога во една од главните улоги го видов не било кој туку Роберт Енглунд – единствениот Фреди Кругер! Слава му!

Втора работа која што се случи во градов мој беше пробување на македонска традиционална кујна и дегустација на Вина од Бовин проследено со презентација на Македонија(на база на филмчето Еден Ден во Македонија, за гледање на Јутјуб) Катеринг сервисот направи мусака, пастрмки и тавче гравче а богами и шопска и таратур за гладната раја која што се појави и изеде и испи се.

Главната точка која што со нетрпение (малку кажано) ја очекувавме беше концертот на нашиот маестро Влатко Стефановски и неговото трио....заслужува посебен пост (stay tuned).

на сликава - ресторанот Ст. Петерсбург каде што се одржа дегустацијата ем презентацијата -

проститутка?уметност?објаснување?!?

Ако можи малце да се тргните....

Абе ај тргнете се, овде има уметност ова она...

Абе слики гледај – Пикасо, Гоја, Мане....

Ок, ај вака...

Хммм....

Немојте да си мислите дека имаме нешто против вас, баш напротив, вие сте вечна инспирација и муза за уметноста. Вистинските уметници секогаш можеле да го канализираат сексуалниот нагон предизвикан од вас во вистински уметнички дела.

И не, Мојата Жена Мира Пак Мастурбира не е вистинско уметничко дело.

Е ова е уметничко дело на пример, ако имаат раширени нозе...

(или како што тоа го раскажуваат во Време)

"Парафразирајќи еден од прочуените концепти на Јозеф Бојс (1965), младиот уметник Бојан Симовски, еден од учесниците на изложбата „Уметнички дијалози“ отворена во МКЦ, ја предизвика јавноста со своевидна концептуална акција. Акцијата е насочена кон враќање на објектот на МКЦ на младите преку програми за негово реанимирање. Моментно, просторот пред овој објектот е јадро на проституцијата во Скопје.
За таа цел, Симовски во понеделникот вечер покани една од проститутките што „работат отспротива“ да присуствува на симболичното затворање на изложбата „Уметнички дијалози“.

за повеќе од оваа генијална и инспирирачка вест читај овде

и затоа тргнете се малце, ќе се видиме подоцна - има доста нагон за канализирање....

Тинки Винки упорно намига!!!

Телетабис повторно прават афера...повторно тој стар геј Тинки Винки некому му смета. Овој пат сепак не се работи за неговиот триаголник туку за неговата црвена торба.

И секако се ова од срцето на Европа - Poland! Where else!?

Следува цитат од БиБиСи. гласно е веќе неколку дена, а ете сега е и глобално гласно!

Poland! Where Else?Ништо чудно што туризмот цвета овде. Сите доаѓаат да ги видат пољаците дали навистина се толку чудни или им ваѓаат масоните муабети.

The spokesperson for children's rights in Poland, Ewa Sowinska, singled out Tinky Winky, the purple character with a triangular aerial on his head.

"I noticed he was carrying a woman's handbag," she told a magazine. "At first, I didn't realise he was a boy."

EU officials have criticised Polish government policy towards homosexuals.

Ms Sowinska wants the psychologists to make a recommendation about whether the children's show should be broadcast on public television.

Poland's authorities have recently initiated a series of moves to outlaw the promotion of homosexuality among the nation's children.

Tinky Winky's psychological evaluation is being treated fairly light-heartedly by many people here.

One radio station asked its listeners to vote for the most suspicious children's show. Some e-mailed in, saying that Winnie the Pooh had only male friends.

повеќе овде

А сега поздрав и од Вини Пу! кој навистина имал само машки другарчиња! Сомнително!

професионална максидонка ПАК!

Мојот професионален македонизам продолжува понатака.

Откако не успеав да се ставам во организација на фестивалот на македонската култура во Полска (причина, не барале луѓе за помош туку само пари, а 2 долари не им биле доволни), и откако никој не го слушна мојот апел за несвирење на Влатко Стефановски во дувло во кое бере максимум 50 души а барање на минимум поголемка барем сала, се јави некоја добра душа и ми предложи да гостувам на радио и 1 саат да ги гњавам слушателите со информации за фестивалот (аиии) и за Македонија како таква.

На секој 10 минути треба да има по една песна, пута 6 дава тоа 6 песни

Ми треба помош за песните. Радиото го слушаат исклучиво студенти и тоа претежно на интернет бидејќи имаат слаб сигнал за да се слуша инаку.

Студентите слушаат реге и рага, денсхол и даб. Јас нема тоа да им пуштам така да нема многу ни да ме слушаат.

За време на фестивалот цела недела ќе се пуштаат македонски филмови во најмизерното кино во Вроцлав. Во Вроцлав има 2 мизерни кина ( 3 мултикина и 10 немизерни), а тие мораа да го одберат тоа што е подалеку. ГРРР.

Енивеј, листа на песни што можат да се пуштат –

Нешто од Леб и Сол (заради гостувањето на Влатко)

Нешто од Синтезис

Нешто од Фолтин (бидејќи сум локален патриот и имам дадено заклетва дека ќе ги промовирам)

Е сега уште три слободни слота иамме – предлози плииииз!

благосонување

Се случува следното. Писателот пишува а мечтаачот мечтае да напише книга. И не се знае никогаш која книга е подобра, онаа која што е напишана или онаа која е сонувана а никогаш не напишана. Писателот пишува а сонувачот сонува на сон да му дојде идеа. Едноставно да сони нешто што ќе може да го препише. Да го препише и да рече - ете сега станав писател, сега повеќе не сонувам, сега творам.

Само дали сонот за книгата нема поголемо значење од книгата која ќе ја напише. Дали напишаната книга е толку многу оддаелечена од она што сакало да се напише, да она што никогаш не било напишано вреди многу повеќе.

Ете некој бог го сонува светот. Медитира бескрајно и сонува. Зелена ливада. Среќни луѓе. Со својата ментална семоќна гума ја брише змијата и секое дрво со јаболка. Адам и Ева се вечно весели и насмеани.

Некој вешт бог сака сонот да го стори стварност. Не создава нас и ние живееме. Ние сме дело. Дело кое што може да создава понатаму, или не.

Светот е баш таква напишана книга која што е подложена на анализа . книга која што никако не може да биде истражена до крај – а колку ли само нејзини анализи имало – конзервативни, феминистички, фројдовски, јунговски, дарвинистички, формалистички, деконструктивистички, марксистички, семиотички и пост –структурални.

Секој што се сметал за достоен, а фала му на бога (или на демона) ги имало многу отворил по една школа за анализа на книгата во која што живееме сите. Во книгата дело – живот.

Книгата дело живот ги добива сите награди во историјата на литературата. Мразена е и обожавана.

Богот кој сонува се уште сонува. Нема змии. Нема теории. Нема недоразбирања. Секој сон е семоќен. Секој сон е бог сам за себе.

Битието кое твори е подложено на пораз. Битието кое твори е подложео на болки – секое раѓање е проследено со крик и болка. Секој творечки акт е злобен бидејќи секогаш претставува бледа слика на сонот. Секој творечки акт е изобличен сон. Сон онаков каков што не треба да биде. Секое создавање на живот е создавање на идна смрт.

Творецот твори а сонувачот сонува. Кој од нив е творец на животот а кој од нив е самиот живот.

Одговорот на прашањето доаѓа само кога ќе се одбере страна.

Спиј Будо! Спиј!

поздрав од Тинки Винки!

после интересната дискусија која се разврза кај Жарко веднаш пригодно ми дојде да постирам цитат од овој текст на Салон.цом каде што

(од тука на англиски)

Eight years ago the Rev. Jerry Falwell warned parents that BBC children's television star Tinky Winky was a hidden symbol of homosexuality. Falwell died Tuesday at 73, and the world wanted to talk to Tinky Winky.

"They're calling again, again, again," he said by phone from his home in Islington, in London. A spokesman said the former "Teletubbies" costar got more than 100 calls from reporters in the hour following news of Falwell's death.

"Oh dear, it's easy to say the wrong thing here," he said. "Tinky Winky sad whenever someone dies, but ..." He left it hanging there.

мислам дека оваа тема е многу поконтроверзна отколку тоа што пееле некои прилепски рапери, и кој рекол дека песната им е закон...

и далеку поинтригирачка за обете страни.

Евровизија - revisited!

Долг коментар. Крајно субјективен.

Евровизија Полуфинале.

Бугарија - многу лошо звучи на живо, или тоа беше грешка на тон мајсторите кои го наместија гласот на Елица на максимум а аранжманот, па и целата перкусија беше тотално тивка (или јас имам лош телевизор). Исто така нивното исполнување плачеше за уште двајца танчери да манат некое тешко – две бугарски државјанства ќе завршеа работа. Се квалификуваа па јас џабе везам.

Израел – најголемите лузери на оваа евровизија. Дискриминирани! Цензурирани! Откачени во најлош стил. Многу добро поминаа, само што во песната имаше премногу ДНБ што резултираше во тоа што вокалистот видливо се умори на половина песна. Еден од моите фаворити кои не влегоа во финале. Сите други мои фаворити влегоа, а имаше и две изненадувања, но за тоа потоа.

Кипар – пееја на француски, гласовите на Грција овој пат за среќа не помогнаа. Песната беше чист Еуро Треш, и јас сум многу среќна што нема да морам да ги слушам во сабота. А цело време се плашев дека ке успеат.

Белорусија – конечно и од нив да се види добар настап. Многу добар. Песната се запаметува после прво слушање. Пеачот за некои може да се види згоден. (полскиот водител се задржа при најавата на неговите физички атрибути). Заслужен влез во финале.

Исланд – најдобар рок на Евровизија. Само требаа да го подмитат и Брус Дикинсон, ќе беше уште подобра. Се фатив самата себеси дека после само едно претходно слушање ја научив половина песна на памет. Крајно разочарана дека не влезе во финале. По се изгледа требаа уште да облечат некои костими и да викаат алелуја да постигнат повеќе.

Грузија – најнеевровизиската песна ЕВЕР влезе во финале. Песната е една од ретките за кои можам да речам дека се добри општо, ама за на евровизија апсолутна неприкладни. Пак се покажав како слаб гатач – влегоа, ама се си мислам дека само заради добрососедски односи .

Холандија – слабо. Лошо. Просечно. Заборавив на песната после 1 минута слушање. И тоа би било до крајот на животот.

Швајцарија – уште еден голем губитник. Барем Украина јавно се мајтапи! ДЏ бобо е природен мајтап. Тој многу сака да биде сериозен ама не му успева. Таф лак. Препорака до Бобо да проба со Џуниор Евровизија следната година, овој пат нека сними нешто за Бетмен и сигурно ќе помине подобро, плус помалку луѓе ќе го прогласат за имбецил.

Молдавија – My significant other (отсега МСО) се заљуби во пеачката, а јас нормално љубоморна ја замразив песната. Финалист. Заслужен!

Албанија - супер песна за Макфест 1986 .Лоша за Евровизија 2007. Најдобра песна на Албанија досега. Строго примена. После ова в година ќе пратат повторно еуротраш со кечиња.

Данска – нареден губитник. Драг Квин со досадна песна. Еуро Трашот губи на евровизија – и тоа е одлично!

Хрватска – види Албанија. Ми е жал за Дадо Топиќ, а уште повеќе ми е жал за тоа дека мораше сцената да ја дели со лоша вокалистка.

Полска – види ДЏ Бобо. Многу лош Блек Ајд Пис. Заслужен пораз.

Србија – најверојатно ќе победи оваа година. Можеби и заслужено ама јас гласам за Украина, една од ретките држави со здрав однос кон Евровизија – како кон ѓубре.

Чешка – чешки рок? Не благодарам. Бринг Хелена Вондрачкова и Карел Гот некст тајм.

Португалија – ова немаше да помине дури и на Макфест 1987. Ова некаде е за фестивалот Калинка или тетовско јаболче. А и таму немаше нешто да биде забележан. МСО изјави жал дека нема да ја гледа вокалистката во финале. Јас се израдував уште повеќе.

Македонија – лоша позадина. Каролина исфалшира скроз. (додуша не колку Англија пред неколку години,) се на се симпатично ( да не мрчам и јас толку), и многу подобро отколку Од Нас Зависи. Пред неколку месеци напишав еден многу лош пост за песната. Се уште го мислам истото, и сае радувам дека е на македонски – 99% не го разбраа текстот и затоа имаме финале.

Норвешка – види Португалија, ама овој пат наместо Тетовско Јаболче – напиши Геријатриски оддел Сју Рајдер. Granmas go Salsa.

Малта – симпатично. Непотребно покажување на дебели нозе при крај.

Андора - лошо! Толку! Мразам американ колеџ рок. Мразам Блинк 198 и слични глупости. Мило ми е што не сум единствена.

Унгарија – не гледав. Финалист.

Естонија – не гледав. Нема ни да видам.

Белгија – гледав, ама исто ко да не гледав.

Словенија – МСО уште еднаш заљубен. Јас – нељубител на сопрани. Во секој случај успешен ризик – и за тоа Словенија заслужува честитка.

Турција - Кој го облече Кенан да му ги врати парите. Гарантиран хит во Македонија.

Австрија – види Исланд и помножи со Норвешка.

Латвија – Порака да Италија да се врати на Евровизија и конечно да се слушне нешто нормално, бидејќи другите западни земји по се изгледа не се склони да понудат ништо ново па ние од Балканот мораме да увезуваме Турбо Фолк и сите да ги нервираме. Нема смисла.

Според мене – најдобра песна! Латвија е исто како Украина, земја која добро ја разбира Евровизија – лани излегоа со We are the Winners ! Најинтелигентниот Хумор на Евровизија – ЕВЕР а оваа година покажаа што на секој Евровизиски фан најповеќе му недостига – Италија! Тотота Котуњо! Умбертота Тоци! Канцона и Ла Скала!