pure extracted GRAFOMANIJA......by Ania

2011-07-14T01:34:00.002+02:00

изгрејсонце

2010-12-10T22:55:00.005+01:00

18.04.1996

Во бура од гласови и солзи

во молскавици од омраза и грев

во река од крв и од пот

изгреа сонце

Мислев дека ме лаже

ќе се скрие како што правело досега

мислев

А тоа се смееше

Јаваме во бесконечното

шаховски фигури

подранувани од раката на судбината

прашуваат Постои ли Среќа?

Нашите очи се затворени

но изгрејсонце е Друже!

Генерацијо!

Изгрејсонце е!

Заборав 18.06.1996

2010-12-10T22:48:00.002+01:00

го овековечувам времето

ми умира во пргратки

соптсвеното минато

Немам моќ да пеам

и само паметам како некогаш

се вивнав

Го паметам тогашниот видок

Како бев огромна

спремам нештата

кога не ги познавав

а сега

не знам

ни да пеам

to Ania who used to be a poet 14 years ago

2009-06-22T11:36:00.002+02:00

blogspot status

2009-06-17T22:30:00.002+02:00

Прибидејќи добив неколку маилови после претходниот ми депресивен пост решив да го надоврзам со нов помалце депресивен, иако малце со сила. Ова што следува е мал редослед на мојот сегашен статус. Феисбук и твитер менуваат многу во стилот на пишувањето.

Во позадина свири Роиксоп. Ја имав таа чест и привилегија да ги слушам пред две недели и тој ден ке се запиши со златни букви во мојот живот - ги обожавам. Прва прилика да ги гледате. Пириод. (колку и да звучат матно а такво ми беше мислењето за нив пред концертот, на живо се страва)

Тоа од позитивите, изгледав мал милион концерти и мислам дека тие ми го прават животот поубав. Сметам дека тоа треба да го правам почесто и понатаму. Во меѓувреме и сама музички флертував во еден мал проект кој неславно заврши ама убаво си поминав.

Со негативите не ве замарам, повторно сум една година постара. Секоја година ми се случува да остарам, има некој лек за тоа? На моја сегашна возраст некои станале рок легенди и предозирале после тоа...И не, неќам да се заменам со нив, мене животот ми е убав и сакам да го живеам колку што може подолго.

Почнав да верувам во себе. Колку и тоа банално да звучи, се трудам да се трудам.

Добив внуци, близнаци, да ми се здрави и живи. И во Австралија имаат поднова. Александар, Константин, Адам.

Не гласав на последните избори за ЕУ парламент, и да, меѓу другото и јас сум крива што десничарските партии победија.

Одамна немам читано поезија.

Пред некој ден ме фати мерак на Т.С. Елиот, и решив да го земам од полицата – кога гледам, сум ја позајмила книгата, и сум заборавила дека сум ја позајмила.

Па го читав на интернет. Не прави ќеф читање поезија на екран.

Сакам да ги оставам цигарите.

Конечно ми цркна тој апаратот од 3 мегапиксели што го купив во 2003. Сега морам да купам друг, во меѓувреме правам лоши слики од мобилен и ги бришам.

Имам нова работа, следствено, оваа година нема одмор.

Пак песимизам на крајот на постот. Ако прашам може да ме пуштат.

Во август одам на Рејдиохед. Со тетка ми. Вие имате тетка што слуша Рејдиохед. А?

Исповест - лоша вест

2009-03-20T09:36:00.001+01:00

После долго време на самозалажување дека мојот живот е сигурен и фантастичен, конечно ми се тупна вистината во лице – останав без работа. Во мојот случај, како лектор – останувањето без работа во март месец е трагедија. Огласите се нула бидејќи се појавиле во септември и јануари и јас сум моментално со големи перспективи да не најдам никаква работа се до септември-октомври. Што нормално за мене значи едно – морам да сменам работа, нешто што на драго срце можам да го направам само имам мал проблем. Не знам што друго сакам да правам. Ги гледам не толку бројните (заради финансиската криза) огласи за работа и немам појма на кое од нив да се пријавам. Првиот начин ми беше да пуштам на се што бара познавање на англиски, компјутери и кастомер сервис и на слепо го праќав ЦВто на се што ќе се појавеше. Поминаа 4 дена, наводно премногу кратко за да почнам да паничам, но за мене моментално секој мал пораз боли како најголема животна трагедија. Сфатив една работа, морам да го напишам ЦВто уште еднаш од ново ако сакам на светот да му покажам дека имам други способности освен даскалско-транслаторски. А ги имам, жими сфе. Овие неколку години се научив да лажам и комбинирам, се научив да продавам пуфки и муда за бубрези знаејќи дека лагата има кратки нозе. Јас живуркав.

Наводно тоа било многу добар занает – да продаваш. Моите шефови, блиски пријатели кои без пардон ми рекоа пред една недела да си барам друга работа беа полни со пофални зборови – ти си нашиот најдобар лектор, имаш способности да станеш добар лидер и одлично да продаваш услуги – ме тапкаа по рамото се додека во буџетот им нивни не испаднав како преголем трошок и решија дека на едно училиште за странски јазици впрочем и не му треба Дајректор оф Стадис за да се турка, и имаа право – една недела без мене и уште се живи.

Се обидов да ја зачувам онаа мала гордост што ми останала, а се троши со секој ден се повеќе и повеќе, и да не прифатам да ми ја дадат фебруарската плата на 4 рати. Гордо и триумфаторски извикнав – да биде до понеделник ор елс!

Ги уплашив, демек - со мојот лебедов крик. Да не пукнам, со тоа што останав без работа истовремено добив желба повторно да пишувам поезија и морам да почнам од замрзнати епитети – стилот се вежба полека и богами, се губи со текот на годините.

Минативе месеци полна со оптимизам и перспективи за месециве што следуваат планирав да одам во Берлин за први мај, во Хрватска во Јули и во Прага за велигден.

Моментално бројам дали ќе имам пари за струја за 3 месеци.
И во 2009 година нема да купам лаптоп.

Трагедија!

Аха, ќе си речите некој нема ни за леб а ти се секираш дека нема за компјутер да ти стигнат пари. И во право сте, така ме научил капитализмот кој моментално прв пат во животот ми плесна шамар, а за жал ќе ми плесне уште многу други сочни и жестоки удари на моето мило и никогаш не прежалено минато ЕГО.

Само друго ми е на ум. Јас, со моите 28 години, летото ќе го поминам како и сите гастарбајтери (иако јас не сум економски имигрант) во Македонија сретнувајќи се со сите роднини и пријатели. Овој пат прв пат во животот ќе се вратам гола и боса како што си заминав. Овој пат прв пат во животот ќе ги разочарам дека не ми оди. Овој пат на сите ќе треба да им ја кажам вистината во лице – тоа дека сум во странство апсолутно не ми помага во ништо. Се извинувам бабо и дедо, се извинувам мајко и татко и сите мои познаници. Сама сум, немам пари и ќе биде темна и долга ноќ.

Се извинувам.

Divine oooh divine!!

2009-02-06T21:47:00.000+01:00

Postcards and letters
T-shirts and sweaters
Passports and Parkas
Mobiles and chargers
Two tennis rackets
Blue Rizla packets
A new sheep-skin jacket
I lost it all

All through my life there have been
Many rare and precious things
I have tried to call mine
But I just cannot seem
To keep hold of anything
For more than a short time
Possessions of a sentimental kind
They were mine, now they're not

Gym-kits and trainers
Asthma inhalers
Silk-cuts and Bennies
Ten-packs and twenties
C-class narcotics
Antibiotics
The holes in my pockets
I lost it all

All that I'd like is to know
Just where do those lost things go?
When they slip from my hands
Then one night in a dream
I passed through a sheepskin screen
To a green, pleasant land
I found them all piled up into the sky
And I cried tears of joy

zoshto ne pishuvam

2008-10-12T03:29:00.004+02:00

Графоманија - (не јас иако имам веќе први симптоми за кардиоваскулни болести кои официлијално испагаат дека се знаци за стрес/депресија...екг е ок...проверив и платив за тоа)е во етапа на песна
има малигно заболување и и требааат пеинкилери

очајно

BRING HIM HOME! NOW!

2008-09-30T19:51:00.002+02:00

http://manakivobitola.blog.com.mk/

update

2008-07-30T22:13:00.001+02:00

Пеколно е жешко да му се сневиди.
Мислете си Полска ова она, ладно дрн дрн – везе нема тоа – помина. Иако температурата е благо над триесет јас немам летна визба или двор со сенка, а немам ни пријател под рака со двор со сенка. Дремам дома и се туширам 8 пати дневно. Да, во Индија беше пожешко ама ви Индија секаде имаш климатизација. Буквално.

Второ, сакав да напишам нешто што мислам за ситуацијата во Македонија и светот во глобала, арно ама во последно време некако не ми оди конструктивното пишување. Кликајќи на ворд и полнејќи го секој нареден ред на страницата никако не можам да замислам со која сорджина да го наполнам..

Затоа што не сакам да пишувам за политика.

Не сакам да пишувам за хунзите.
Не сакам да пишувам за каменот на Розета (Розета ми беше комшивка бтњ, поздрав) ниту за бојкотирањето на Грција.
Не сакам ниту да споменам дека на последниот филмски фестивал во Вроцлав браќата Манаки беа претставени како грци од грчкиот град Монастир.
И воопшто не сакам да пишувам како последно време сум на полскиот интернет каде што се обидувам да им раскажам со докази на некои заблудени луѓе дека македонците на пример не силувале муслиманки во Босна.

Не сакам , затоа што секој мој јавно кажан збор ми лепи на челото етикета.

Јас не сум таблица за етикети.

Ситуцијата што ја набљудувам преку призмата на интернетот е трагикомична. Единствено што можам да направам е да молчам.

Би сакала малце молк. Молкот е добар.

После молкот доаѓа музика.

Молчам.

полска - германија стари другари

2008-05-27T23:14:00.006+02:00

пишувам за фудбал, не ми се верува

ама само малце

во пресрет на вчерашното нерешено Полска -Македонија, кое што овде е доживувано како голем неуспех на полската репрезентација (јес да играа како резервен состав, ама...) Вчерашниот натпревар го следев на полската национален канал но и ѕиркав, како нет-џанак, на тоа што се случуваше на нет. На мошне интересниот директен инет пренос со вметнати коментари кои и баш немаа многу врска со футбалот - морам да се пофалам дека од вчера неколку илјади пољаци кои го читаа тоа имаа можност да изгледаат еден куп јутјуб клипови за Македонија, претежно од нашите мисици, но сепак, некакви. исто така дознаа за некои македонски рецепти и за сето тоа време ни се обраќаа спрема уставното ни име.

(speaking of football, wtf was offside?)

главна тема на рандом фудбалски пост беше односот помеѓу Полска и Германија, или пак, да бидам поконкретна на Германија спрема Полска. Германија е инаку, да не згрешам, ама последна земја во ЕУ која што не прима пољаци на работа, бидејќи многу германци живеат со следните стереотипи -

Пред целата историја од клипот погоре, кој е најава за натпреварот кој треба да биде за една недела во рамките на антиполски реклами во Германија може да се издвои и следната - немаше код, па мора со линк само.

како пола пољачка не се осетив нешто особено навредена, а не се навредија глобално ни пољаците, но сепак морам да се согласам дека ова е крајно низок и невкусен удар. Се надевам само дека некоја полска ПР агенција ќе направи од ова позитивна кампања за полска како што беше случај со славниот полски хидрауличар од кој порано се плашеа французите.

освен полскиот хидрауличар, се појави набрзо и полската медицинска сестра

после ваква најава на натпревар, гледајќи го, во некој кафич со милион разурлани луѓе околу мене, ќе морам да си ги отворам очите четири, и да ги следам сите полски прсти на водоинсталатерите и медицинските сестри мошне внимателно.

Сепак, човекот е под влијание на медиумите........

жива сум

2008-05-27T13:48:00.001+02:00

После два и кусурот месеца не ми недостигаше блогот колку што ми недостигаше пишувањето што било. Милион пати се прашував дали уште ќе постирам или ќе затворам за секогаш. За секогаш, сепак, за мене бил и е многу тежок збор. Го имам само еднаш употребено, оти морав.
Во меѓувреме не станав особено попаметна, побогата или поинаква. Прочитав малце книги, изгледав повеќе филмови и изиграв милион рандом партии на хироус 3. Неколку убави работи се исполнаа а неколку не.
Македонија не влезе во НАТО
Македонија не влезе во финалето на Евровизија.
Дел од грците и дел од македонците си подадоа рака.
Македонија и Полска вчера нерешено.
Полска изгуби на Евровизија.
Почнав да слушам радио Равел онлајн и многу добра музика има да му се сневиди.
Ми се спие.

makedonsko-grcka razmena na otrovni materii

2008-03-13T10:33:00.001+01:00

Едно од моите осумдесет и пет работни места, каде што сум се задржала повеќе од една година а и мислам да се задржам и понатаму (имам слобода, убави услови за работа иако не плаќаат многу ама другите работни места тоа го надоместуваат) е дел од меѓународен франчајзинг (од типот на ЕФ) ама со база како таква во Грција. Сега малце ми е глупаво бидејќи со сите проблеми кои Македонија ги има со Грција јас сум се нашла да работам во училиште кое настанало во Грција. Сепак, ќе продолжам да работам таму бидејќи моите шефови уште вториот ден кога почнав таму да работам ми рекоа – не знам што им е нив таму долу со Македонија, нека седат мадро. Ти немој да се секираш, што се однесува до мене – ние ја признаваме Македонија.

Сепак, еден ден, дојде на поседок главниот шеф на централата за Полска, нормално повторно грк. Директорката на тоа дека сум од Македонија а тој ми го подари најомразувачкиот поглед што сум го добила во животот.

-Од каде? – праша намуртен како Арес кој е познат и како Марс.

- Од Македонија – му одговорив со дионизовска насмевка.

- Од која Македонија? Од Грција? – повторно запраша, опцувајќи ми мајка во мислите едно 87965654 пати.

- Од Република Македонија – седнав од карши него и запалив цигара.

- Како тоа од Македонија? (ќе те убијам мори ееееј, ееееееееееееј смени ја изјавата) – овој пат неговите меѓуредови мораа да му го повишат гласот.

- Така, нормално, најобично на свет – одговорив низ облак од чад кој веднаш стигна до него и му ги насолзи очите.

После тоа станав и отидов на час. Го оставив да ужива во сите пропратни состојки на никотинот кој ги оставив во малата сала, не отворајќи го прозорецот да се изветрее, и затворајќи ја зад мене гласно вратата.

shift happens ;-)

2008-03-04T23:45:00.001+01:00

Моите јас и името

2008-02-28T12:13:00.001+01:00

Во мене има неколку јас – првата е европејка – иако во глобала нема на запад никогаш отидено (секогаш враќајќи сево мк за време на сите поранешни распусти наместо да зафати накај Лондон за да заработи за нов мобилен/мп3 – како тогашните и сегашните мои врсници). Најзападно што сум била е Познањ, шит, се уште на исток. Нејсе шетаноста, европското не е само на запад – нели македонија е папокот на светот?

Второто јас е балкан – не жена балканка, бидејќи секога балканска жена треба питите и зелниците да знае да ги направи без да купува готови кори и да го загори зајрето за на крај се да оди во ѓубре. Не пијам ракија. Не го знам калајџиското, ама го знам беранче. Илјадници индиски деца од мене научија да го играат пајдишкото ( да, се уште очекувам официјално државно признание за тоа). Не пијам како половина Битола – шток или коњак од Бадел. Воопшто жесток алкохол не ми е вкусен. Не сум знаела да го пијам. ОК. Не е битно. Ми остана виното и пивото. Балканот во мене го сака хаосот. Балканот во мене ги сака тапаните и зурлите. Балканот во мене гестикулира и гласно зборува, иако, наводно, гласниот говор сум го наследила од полскиот ми дедо, а брзиот ми говор од полската ми мајка.

Европското во мене ми вели дека сум граѓанин на светот, дека нема врска од која држава потекнува доколку се се базира на слобода, демократија, пари и труд. Доколку знам каде се пуши и каде не и доколку го употребувам секој нож и виљушка според правилата и прописите на савуар виврот. Европското во мене зборува течно англиски со американски меинстрим акцент, впиен преку Холивуд, ретко слушнат на живо – бидејќи, ете, западот не бил моја дестинација за патување/живеење/заработување.

Балканското во мене се дели на панбалканско и македонско. Панбалканското е српско-хрватски пасивно течно/активно ок, неколку гига музика со таг екс ју и чувството дека сум дома кое почнува во Суботица, а до некаде и во Будимпешта. Панбалканското ми го присвојува Егејско, Јонско, Јадранско и Црно море а Сараево, Загреб, Белград и Софија се и мои главни градови.

Македонското во мене упте се дели на неколку подмакедонски категории, ама ќе ги изоставам. Општо гласно вика – МА КЕ ДО НИ ЈА – секогаш кога има и нема потреба. Има потреба да оди Канео еднаш годишно, да ја види Битола од страната на Лавци и да поминува со прстите по нејзиниот хоризонт обидувајќи се како слепец да ја сочува нејзината форма за да може подоцна да ја олицетвори во некоја северна ноќ. Македонското во мене е словен и старомакедонец и православен христијанин совршено вплотени и неразделни во мојот идентитет, т.е во македонскиот дел од него.

Пред неколку години Анджеј Вајда, кој овој пат повторно не успеа да земе Оскар за конкретен филм, доби Оскар за животно дело. Појавувајќи се на сцената за да ја земе наградата од рацете на Џејн Фонда, покрај тоа што знае да зборува англиски, после Лејдис анд Џентелмен, почнува да зборува на полски, и вели вака – ќе зборувам на полски, бидејќи сакам да зборувам онака како што мислам, а мислам на полски.

И јас постот ќе го затворам (без да добијам Оскар, за жал) со истото – покрај сите мои јас - моите мисли сепак беа и ќе останат македонски. Следствено, сето она што е база на моето јас/моите јас (когито ерго сум) – е Македонија – под тоа и ничие друго име.

Turkey to represent Ireland

2008-02-25T10:14:00.002+01:00

Имам неколку гревови во животот - боливуд, евровизија и хорор филмови (ова последното почна да ми поминува оти на 26 години почнав да имам кошмари). Евровизија нуди непрекината разонода во мојот живот почнувајќи од крајот на фебруари па се до гранд финалето кога секогаш победува оној кој ќе го предвидам ( со исклучок на 2001 некаде....кога победија последните евровизиски песни)

(Добро де, не е баш Турција ама мисирка, и тоа каква мисирка! )

Се вика Дастин и ја признава Македонија!

Зборува со даблински акцент и ја признава Македонија!

на неќење има турбо фолк ритам!

прогноза - минимум 3 место (досега не сум ги слушнала сите)

аха, во Полска импортиравме анонимна американка (за која постои големо сомневање дека е транвестит, што нормално во ЕСЦ е секогаш плус), која што многу тенко испеа плагијат на Витни Хјустон и нормално - победи!

приказната за бившиот Џејсон

2008-02-13T15:03:00.000+01:00

Ако земите да барате полски јутјуб клипчиња ќе налетате на многу снимки од пијаници и бездомни. Помладите, пред се тинејџерите, обожаваат да задеваат бездомни алкохоличари, а после ставањето на снимката на јутјуб коментарите само предизвикуваат да таквите снимки се множат – сеир милина!

Норби исто така реши да снима пијаници. Не мораше да ги бара посебно бидејќи беа пред неговата зграда, некогаш седнати, некогаш застанати, најчесто легнати на земја/трева. После неколку снимени клипа почна да прави цела сеир - серија за малскиот пијаница Џејсон (дали така го викаат стварно или тој псевдоним му го измислил Норби, не успеав да откријам) Во текот на снимањето сепак, нешто се случи...

Ова што следува многумина ќе ги изненади, а некои други пак можеби нема да ги остави рамнодушни кон луѓето кои не им се посреќило во животот, па единствената суштина ја пронашле во алкохолот.

Погледајте ја приказната за Џејсон. (со англиски написи)

Секси Флекси, или полски функ на англиски

2008-02-08T10:16:00.000+01:00

Во поранешниот пост напишав кои песни да му ги пуштите на пољаците на журка. Сега ќе ви кажам што јас би си пуштила доколку си направам сама журка - полски изведувачи, дел од нив снимаат (иако без резултати) исклучиво на англиски. Причина за постирање - ритам! принс! диско!

како прво - Наталија Кукулска која после 100 години кариера и две деца направи прва добра песна која што никој освен мене не ја сака. Нешто како Анти-Бритни

како второ - Систарс, веќе се растурија и сите до еден кои се појавуваат на клипот пеат соло. Инаку момчето кое пее овде моментално се лансира како полски Тимбаланд. Главни во групата беа двете насловни сестри, кои овде за разлика од другите 99% нивни песни пеат само пратечки вокал.

Како трето - полската Роузин Марфи - Новика - порано ДЏ сега повеќе сепак пее....водителка на на времето најдобра музичка радио емисија во која многу малку зборуваше ама пушташе добра музика...

20 работи кои (не) сте ги знаеле за пољаците

2008-02-07T11:01:00.000+01:00

1. Пољаците јадат сурови риби исто како јапонците, само суши е повкусно.

2. Пољаците масовно гребат цигари од непознати луѓе на улица.

3. Пољците масовно пијат пиво во 6 сабајле на автобуска постојка

4. Обожаваат редици. Ако нема некаде, ќе направат. Кога ќе видат ред, застануваат во него а по половина саат чекање прашуваат – а извинете, зошто е редицата?

5. Пољаците не пијат вотка со мраз и лимон.

6. Полските средношколци одат на матурска вечер 100 дена пред матура со партнер кој не е од нивниот клас или училиште.

7. За сите потенцијални пуштачи на музика на полска журка листата на песни кои гарантираат 100% играње е следната : Abba- dancing queen, Village People – Y.M.C.A, Jeniffer Lopez – Let’s Get loud, Eruption – One way ticket, Bregovich- Kalashnikov, Wham – Wake me up before you go go, Boney M – site – и во глобала тоа е една од моите најголеми желби за миграција.

8. Полската младина слуша или реге/рага ( а има и такви кои сметаат дека рагата е нешто како турбо фолк и не признаваат во јавност дека слушаат) или т.н вива шитс (како на пример вао) или метал.

9. Моментално најтренди збор помеѓу младината е Емо (т.е Имоу)

10. Пољаците јадат салати со шекер (претежно од морков, црвена зелка, селер и цвекло)

11. Пољаците секој ден за ручак јадат компири

12. Пољаците можат да направат супа од се.

13. Пољаците пијат чај и кога не се болни (ова за разбивање на еден извесен стереотип)

14. Пољаците не јадат леб со манџа. (и ова како 13.)

15. Во глобала не слават роденден туку именден.

16. Секој пољак има минимум 10 другари кои се во Англија.

17. Пољаците на своите девојки им купуваат цвекиња скоро на секој состанок.

18. Непознатите 20 и нешто годишници се обраќаат меѓусебно со господине/ице.

19. Доколку се слави матурска за време на пост, се оди во црква за попот да ги прости гревовите.

20. Доколку се слави матурска за време на денови на жалост тогаш училиштето плаќа за миса во чест на загинатите и повторно гревовите се простуваат.

меме штафета позитивна

2008-01-31T19:15:00.000+01:00

Филип ме тагна

реков еднаш дека мразам штафети, ама не се важи за тие што се за книги - сакам книги, сакам штафети ама страна 123 е тапа

книга најблиску до мене, земена од библиотека V.S Naipaul - An Area of Darkness (His discovery of India) е многу блиску до моите размислувања а богами и преживеалици во и за Индија ама страната 123 се докажа како нерепрезентативна

" Why don't you eat my vegetable stew?"
As soon as he began to speak he lost control of himself. He stood over me and was almost sreaming. " Why don't you eat my vegetable stew?" I feared he was about to hit me with the frying pan, which he had raised, and in which I saw an omelette. Immediately after is violence, however, came his alarm, hir recognition of his own weekness.

Книгата се препорачува за луѓе со барем средно познавање на Индија, инаку не е баш разбирлива - а и остатокот нема баш многу дијалози - туку е повеќе социолошки...

на двобој повикани -

Моби
Реф
Рибаро
Волан
Елена од Маџермале

random

2008-01-31T17:14:00.000+01:00

награда за најзаразна филмска сцена - евр!

Ми недостигаше Хомер

а инаку....требаше да има крај на светот

ништо од тоа, пак треба да се оди на работа

уште инаку...

награда за 2 и кусурот саати поминати во пеење и после тоа пеење уште толку....пред компјутер

иако најомилена интерпретација на ај ем д валрс ми е интерпретацијата на Дикси (Питер Стормвер - оној од Призон Бреик) во Милион Долар Хотел

за жал ја нема на јутјуб

јутјуб е тапа

Културно Забавен Живот во Вроцлав

2008-01-18T10:08:00.000+01:00

Where are we going, Walt Whitman? The doors close in an hour. Which way does
your beard point tonight?

Еден мој поранешен пријател од Лондон (велам поранешен, бидејќи во меѓувреме односите ни се сменаа на едвај со сила здраво) еднаш ми рече – Дипеш Мод се тапа. Кога бев мал ги гледав како свират во супермаркет, па сега заради тоа не можам да ги ценам.

(не дека Ања е некој д.м фанатик – ама определена почит има)

Не се сеќавам што си помислив тогаш. Ама сега, размислувајќи повеќе за хипермаркети отколку за њу романтик – се сетива на таа изјава.

Па побогу, хипермаркетите и шопинг центрите се најкултни културни места во мојот град! ДМ треба да се горди на тоа – ноу метр уат!

Вроцлав има места каде што може да се троши времето седејќи во филхармонија и опера, посетувајќи некој филмски фестивал, одејќи на џез концерти, седејќи како театарска публика во театар, улица или перон на железничка станица сеедно. Но сепак, најголемиот дел од Вроцлавјани не го поминуваат времето таму – некои ќе речат скапо е! Точно! Само што тоа не е вистинската причина – а вистинската причина следува.

Кога дојдов прво имаше само Керфур (кое правилно треба да се чита карфур ама кој ги тркала) и Теско – кои беа т.н анкори. Овај збор вчера го научив – анкор (оргинално значење котва) ти е во главно хипермаркет кој зафаќа главно место во некои шопинг центри, кои пак, од своја страна се викаат поинаку, но сите одат таму токму заради хипермаркетот. И така, овие шопинг центри се викаат Борек и Биелани официјално – ама никој така не ги вика. Исто така постоеше Марино и Леклерк, ама тие бела помали – и следствено – небитни.

По извесно време се отвори Корона – во кое анкор беше Жан (или како и да се чита ГЕАНТ на француски) каде што видовме и прво мултикино. Сите се префрливме таму со бесплатните автобуси кои беа полни а на враќање беа уште пополни. Саат и кусурот сме се стискале како сардини за да одиме во жан, гледаме филм и јадеме во кфц.

Во меѓувреме во строгиот центар на градот ја отворија Галерија Доминиканска која што ја засени најубавата црква во градот со рејбан стакла и затворени паркинзи на 6 ката. Во Галерија анкор беше пред се Медиа Маркт и сите од таму купувавме телевизори и дигитални камери на рати.

Најпосле го отворија Аушан (кој, како што велат, треба правилно да се чита Ошон, ама ние знаеме подобро) и таму рекоа дека има подобар и поголем Медиа Маркт. Медиа Маркт го отворија на полноќ и неколкуте десетици илјади луѓе кои сакаа веќе да го сменат стариот телевизор од првиот ММ чекаа неколку саати за да бидат истуркани и изгазени и да завршат на болница заради скршеници. Среќниците излегуваа со 2 компјутера и 3 двд плеери – тоа беше најсреќниот ден од нивниот живот.

После Аушан во мојата непосредна околина почна да се гради и за неполна година добивме Аркади мој која што немаше Анкор – арно ама имаше први дизајнер бутици во Вроцлав. Аркади е вечно празен поради истото.

После Аркади го отворија Грунвалдски каде што околу 100 000 луѓе се упатија на отворање за да добијат балонче и ружа (беше осми март). За жал не влегоа – градежната инспекција не остави да се отвори и истите тие луѓе мораа да почекаат уште еден месец за да купат адидас по промотивни цени.

Едно време во градов почнаа да даваат бесплатни сладоледи со вкус на јаготка. Секој ден имав барем по една порција гратис. После тоа со сладоледите даваа бесплатни мапи на Вроцлав и пенкала. Најпосле даваа цд со една песна која што никогаш не ја слушнав ама некаде се уште ми се мота низ дома. Сите тие продукти имаа еден наслов – Магнолија.

Се разбира најжешка тема на разговор не беше кој ќе настапи на Вроцлав Нон Стоп (фестивал рекламиран и со спот на СиЕнЕн) туку што по ѓаволите е тоа Магнолија. Сите знаеја дека тоа е цвеќе, пенкало, мапа и сладолед. Преостанатото беше мистерија.

И по неколку месеци дознавме дека отворија нов шопинг центар во кое што анкорот Теско (веќе 4ти по ред) беше сосема анонимен – сите сакаа да ја видат убавата розова зграда со шарени фонтани. Магнолија повеќе не е растение.

За жал се покажа дека после неколку дена во Магнолија почнаа да се случуваат смрдени работи – од време на време пука некоја цевка и во розевиот хол врнат говна – вистински говна.

Говната паѓаат на новите фамерки и на пилето на ражен. Течни лајна се мешаат со кока кола и слатко-киселиот сос во кинескиот ресторан. Кафеави дамки прскаат врз кристалите сваровски и Вичен нараквиците.

Си помислив, колку убава кулминација – вистинска тема за роман! Секако, сите литаратурни награди во Полска се доделуваат на писатели кои пишуваат за хипермаркети и мултикина! Никогаш досега немало поинспиративна тема за пишување. Пластична муза со жолто –кафеникава коса ги буди од сон поетите кои на своите АјМаци запишуваат оди и химни – о девелопери! Отворете уште! Никогаш не е доволно!

И, муабетот ми беше, како после тоа да не ги цениш Дипеш Мод! Вистински Предвесници на Високата Култура на 21 Век!

Слава им!

новинарство...музичко...џанам...

2008-01-11T19:28:00.000+01:00

арно што постои интернет...инаку оние кои го слушаат Ману Чао а не читаат ЊуЈоркер на интернет нема ништо да дознаат од весниците македонски...поточно од Време...

ајде сега една игра - најди ги разликите помеѓу ова (од Време)

и

ова

или инаку

најди оргинална реченица во првото која што ја нема во второто.

или уште поинаку - најди извор во првото освен очигледниот кој наведува дека е цитиран дел од текстот.

или најпосле - научи англиски и спаси се од нив! Засекогаш!

скромно и закаснето - среќна нова!

2008-01-04T23:12:00.000+01:00

Ама убав поклон! легален и генијален! За убав почеток и уште поубава година! За арно!

A film with Radiohead in it made for New Year's Eve, 2007. Features every song on their new album IN RAINBOWS, the "physical manifestation" out now in stores.

merry xmas and jingle bombs in iraq

2007-12-27T10:10:00.000+01:00

крајно америчко и долно....ама ете го пак

а за ова најверојатно не треба коментар

суштинско прашање

2007-12-19T16:15:00.000+01:00

Сум чула дека култната тема - ЗАШТО СУ ТИ КОСЕ ПОБЕЛЕЛЕ ДРУЖЕ (- реторско прашање нормално-) потекнува од некој ИНДИСКИ ФИЛМ

Прашањето за милион долари е
1. од кој?
2. дали може некаде да се најде?

*****

2007-12-08T10:15:00.000+01:00

Прво се запрепастив кога требаше да седам со неа на маса. Никогаш не сум имала ништо против неа, ама таа имаше против мене. Во минатото влегов на нејзина територија. Имав право на тоа, помеѓу нас немаше никаква врска, ниту пријателска, едвај познаничка. На здраво бевме. Но сепак работеше цела мрежа околу нас тогаш. Имавме луѓе во цивилка кои ни кажуваа се. И таа дозна. А јас исто така дознав дека таа дозна. Се беше јасно.

После тоа еднаш имавме средба сам на сам на улица. Блиску до Турското. Јас врвам. Врви таа. Се минуваме. Јас со поглед впиен на земја. Таа со поглед впиен во мене. Мојот чекор забрза а нејзиниот забави. Сакаше барем со поглед да ми се одмазди. И успеа на многу години – го одбегнував. Иако до крај не ми е јасно зошто. Никогаш не сум имала никаква врска со неа и никогаш нема ни да имам. Сега посебно не.

Таа заглави. Веќе немаше никаква шанса бидејќи за некое време се појави и Горазд. Горазд пак, го видовме уште понатаму. Во количка. Нејзиниот поглед беше повторно тука. Не можев да го идентификувам. Се некако тапо впиен во мене. Не можев да видам дали сака да ме погледне во очи. Јас не се осудив да го кренам својот погоре од нејзиниот нос. Мрежата и понатаму работеше. Иако јас не прашував, ми кажуваа. За свадбата, за моминската вечер, за тоа како има проблеми со свекрвата. Никогаш не стигна да заврши средно.

После тоа Горазд растеше а таа остануваше иста. Телото и беше цело време тенко а косата цело време кратка и црвена. Знаев и каде живее сега. Дури и кога поминував покрај куќата во која што живееа едно 12 души јас го спуштав погледот и не сакав да излезе низ вратата. Живееше блиску до Магнолија и малиот го шетаа секоја вечер. Кога излегувавме тие се враќаа дома. Застануваа. Велеа здраво. Разговорот продолжуваше а јас молчев. Си мислев дали некој ден ќе престанам да се чувствувам мизерно заради неа. Иако не знаев зошто.

Понекогаш заборавав дека постои. Се враќав во минатото без таа да биде во него. Но нашите животи беа премногу врзани. Таа требаше да се тргне за јас да почнам. Јас ништо не направив во врска со тоа. Само ментално ја тргав – и велев бегај, ми сметаш. И таа се тргна, јас почнав а таа немаше каде да заврши.

Можеби нејзиното беше грешка а моето правилност. Можеби има судбина која сето тоа го испланирала. Испланирала се за мене да ми се исчисти патот. А можеби моите мисли добиле магична моќ. Можеби можам да правам чуда. Можеби може да ми се исполни се што ќе посакам. Таа беше еден од првите примери дека е така. Таа беше желба стисната на кафе. Секогаш чиста, во желбата прстен, околу прстенот риби. Мртви риби во чиста желба запрени околу мојот прстен.

Еден ден бевме заедно и Горазд дојде кај мене. Играше со мене и, за чудо го засакав. Дури си реков, колку и е убаво што го има. И ја прашував кога ќе го донесе пак. Таа пак, најобично со насмевка ми рече дека Горазд ме поздравил. Дека сака да го научам уште некоја песничка. Прв пат после 7 години ја погледнав во очи. Беа насмеани.

Седнав и порачав пиво. До мене имаше празно место. Околу мене се точеше разговор кој не можев да го слушнам поради гласната музика. По извесно време се појави и запали цигара до мене. Наздравивме. Ме праша милиони прашања. Ја замолив да повтори и таа се приближи до моето уво. Раскажуваше и раскажував. Музиката јачеше а околу нас имаше лилав облак. Ја стави раката на мојот грб кога ми шепотеше – за музика, за облека, за Битола, за нас...

Меѓу нас немало ништо. Никогаш нема ни да има. Го сакам мојот град бидејќи никогаш не се променува. Го сакам мојот град бидејќи сите во него остануваат исти. Бидејќи во него секогаш се завршува добро, сите приказни имаат среќен крај. Во мојот град се се крунисува со насмевка. Сите интерпретации се излишни за него – кој е толку искрен и обичен. Како таа ноќ, кога беше јасно како сонце дека сите сме поврзани со тенка линија – а на неа алки, приказни со прекрасен крај кои не можат едни без други. Јасно како сонце.

БТ Театар? Ова ли е скандал? или копија на американски филм?

2007-11-20T17:08:00.000+01:00

Малце каснам ама....

Очекував којзнае што? Ова ли е ГОЛЕМИОТ СКАНДАЛ ? ОВА Е ГОЛЕМ СКАНДАЛ? Треба да си ги преиспитам критериумите за скандал по се изгледа....

абре аман, скандал мај ес...

во ова нема ништо оргинално, ништо скандалозно и ништо ново што го немаме видено...единствено...што е во битолски дијалект...режирано со некој дојден од Велеградот...

much ado for nothing....

се прашувам дали ова испадна скандал намерно или случајно....
дали хероите - режисери на истиот се случајни или испланирани со децении напред?
дали новинарите понижени и навредени навистина немаат стомак за такви скандалчиња? Само што ова не е ниту скандалче...скандалченценцецуленце....

горниов скандал по оргиналност и квалитет потсетува на долниов мејнстрим.
пс. секоја чест за дечково - многу ведри мигови во животот мој мачен внесе

Социјално Вмрежување на Полски

2007-11-18T10:17:00.000+01:00

Или уатсап ин ЕУ повторно....

Во фамозниот ем крајно пробудувачки клип –Дид ју ноу?– кажаа дека доколку МајСпејс би бил држава тоа би била 11 држава по број на жители на светот – со 106 милиони регистрирани корисници насекаде на светот. Денеска, за да се најде било кој жител на светот (грубо кажано) доволно е неколку клика баш според можностите што ги нудат сите сајтови за социјално вмрежување. Во блогот, онака како што го сфаќаме повеќето традиционални блогери- битно е линкувањето но сепак тоа е второстепено – бидејќи во блоговите е сепак на прво место презентирањето на самите себеси и она што сакаме да го изразиме. Доколку сме во МајСпејс или во Фејсбук или нешто случно – тогаш најблиску е кој сме и со кој сме поврзани. На некој начин творејќи ја нашата страница на МајСпејс сакаме да му кажеме на светот дека постоиме и дека сме поврзани со многу луѓе околу нас – тоа е еден вид на презентирање пред светот – колку пријатели имаме – и колку според тоа вредиме.

Фејсбук пак, од своја страна, е продукт измислен од Марк Зукерберг со скромна идеа да ги поврзи на едно место сите студенти на Харвард. Идеата беше толку интересна уште од самиот нејзин почеток да мрежата прво се прошири на сите студенти на таканаречената Ајви Лига (најпрестижните американски универзитети како на пример Јеил или Принстон) за веднаш потоа да им даде пристап и на другите универзитети – а уште подоцна буквално на секој кој сака да се зачлени ви истиот. Сето тоа доведе да Мајкрософт во октомври оваа година купи само 1,6% (со зборови – еден запирка шест) од акциите на Фејсбук за цена од 246 милиони долари, што на сајтот му дава вредност од неверојатни 15 билиони долари!!!!

Тоа значи дека Марк Зукерберг, роден 1984 година, на свои 23 години станува билионер – зошто? Бидејќи е еден од пионерите на социјалното вмрежвање. Имал идеа и ја реализирал со неверојатен успех. Јас на 23 години немав ниту сметка во банка, т.е ја отворив за да ја земам својата прва плата во износ од околу тогашни 450 евра. (што беше многу добра прва плата, наредната година беше полошо) Само што јас немав идеа, не отворив бизнис туку избрав едноставно да се вработам...каде било...имав долгови за плакање.

Пред некое време пишував за тоа колку пољаците се заљубени во самите себе, во својот јазик и во се што е полско. Бидејќи предавам во приватна висока институција која што едуцира идни информатичари можам да го кажам следното – тие идни информатичари не знаат ни грам англиски бидејќи досега имале прилика да работат на полски виндоус, линукс, полски верзии на се што ќе ви текне – англискиот воопшто не им бил потребен и заради тоа, нормално не го знаат. Заради тоа го обожаваат нивниот комуникатор Гаду Гаду кој што, како што напишав порано не е ништо посебно сам по себе освен тоа што е напишан на полски.

Во наредниот пост ќе ви раскажам за полските наследници на мајспејс и фејсбук. И за тоа како и во Полска (како пост-комунистичка држава со многу голем процент на жители кои немаат повеќе од 200 евра месечен приход – значи исто како во Македонија). Неспорно е тоа дека има многу пољаци регистрирани на МајСпејс и ФејсБук, но уште повеќе регистрирани корисници има на Гроно.нет, Наша-Класа.пл или на Голденлине.пл.

!Ти благодарам Драгане Вучиќу!

2007-11-11T19:09:00.001+01:00

Кога ме фаќа тга за југ, и кога ќе ми олесни дека и таму е исто така ладно како и ваму (моментално де) доволно е да се препуштам на некоја програма, на канал 5 на пример, за по пет минути да се излечам од секаква носталгија...

(ова горново го кажав со половина уста)

!Ти благодарам Драгане Вучиќу! Ти успеа онаму каде што сите други не можеа!

All Saints'

2007-11-01T09:08:00.000+01:00

Денес е таков денот. Не пуштаат дома од работа за да одиме на гробишта и да оставиме венци, да ги исчистиме и да размислуваме за мртвите. Јас нема да одам на гробишта, немам кај кого (што сепак е добра вест), но затоа размислувам за мртвите.

Најтешко е што тие мртви не се уште влезени во мојата категорија на мртви бидејќи починале неодамна а поточно во 2007. Импресивна листа на единствени луѓе – годинава посебно не осирачи од великани. Следува листа – после секое име правам пауза и благодарам од страна на целото човештво (во чие име повторно се осмелувам да застанам)

Ryszard Kapuszcinski,
Kurt Vonnegut Jr
Ingmar Bergman
James Brown
Aleksandar Litvinenko
Colin Macrae
Luciano Pavarotti
Joe Zawinul

Ќе ги прескочам од очигледни причини Хусеин, Јелцин и Пиноче

Резил цитат на неделата

2007-10-22T12:51:00.000+02:00

Драган Вучиќ ху елс! (Во емисијата Мак Ѕвезда (или нешто слично) пред девојките да почнат да вијат Есен во мееене а тииииииииииииииииии...) ИЗЈАВИ –

...И се разбира нашиот главен спонзор Синалко (или така некако) ОМИЛЕНИОТ ПИЈАЛОК Н А ПОКОЈНИОТ ТОШКА?!?!?!?!?!?

немам коментар само предлог за казна, во најмала рака...ако сакате нешто да направите за Тоше заштитете го неговото добро име.

Ова заслужува тужење и дебела карична казна.

Зошто сите плачеме по Тоше?

2007-10-16T21:50:00.000+02:00

Еве ќе тргнам од себе. Денес не испуштив ниту една солза но цел ден ме болеше главата. Чуствував огромна напнатост и за жал гледав цел ден вести на А1 и Канал 5 а сега гледам спотови на мтв.

Како дознав? Се враќав фино лепо прва смена од работа (пред да заминам на друга ама имав неколку саати пауза во меѓувреме). Слегувам јас од трамвај, купувам цигари од бутка и го земам во раце телефонот на којшто има знак дека ми стигнала порака. Пораката пратена пред 1 саат а тогаш беше околу 11.30. Содржината беше следна – Тоше Проевски загина во сообраќајка. Пред 10 дена даде концерт за 30 000 души. И така во тој денешен до тогаш убав оснчев ден (19 степени) ми се стемна. Прво застанав и ја препрочитав пораката 10 пати мислејќи која е веројатноста пораката да биде мајтап. Но со оглед на тоа дека пораката беше пратена од мајка ми за време на работа шансите се намалија на нула. И во тој момент ми се стегна грлото, веднаш потоа настапи главоболка. И двете ме држат до моментот на пишувањето.

Можам да продолжам со моите лични доживувања (на пример ги откажав часовите за денес после неколку обиди да се сконцентрирам за да ги спремам) поводом смртта на Тошка но муабетот ми беше зошто се чуствувам вака/зошто се чуствуваме вака?

Особено оној дел од нас што Тоше го слуша еднаш годишно, и до денес му се чинело дека што и да направел Тоше е подеднакво важно како и ланскиот снег ( а лани овде малку го имаше и брзо го заборавивме)

Како прво ми падна на памет дека Тоше ми е ем генерација ем колега на моја многу добра другарка. После тоа се сетив дека неколку пати го видов во Битола, ама тоа не беше баш и некоја причина.

После тоа ми светна – Тоше беше нашата надеж. Нашиот спасител – една од ретките можности кои ги имавме да експортираме нешто што вреди. Нешто што и за нас ќе означува поголемо самовреднување. Целата појава наречена Тоше Проевски беше многу повеќе од добри шлагери и одличен глас. Денес за сите нас Тоше се равни со Кирил и Методиј и Александар Македонски. Можеби малку го претерав ама за поп музиката во Македонија Тоше значи исто колку Александар во историјата.

Со таа разлика што Тоше е наше докажано и афирмирано национално богатство. Тоше е марката која што не репрезентираше на Балканскиот полуостров и верувам дека ако ја имаше таа шанса што денес го напушти во Хрватска сигурно ќе се прочуеше и во светот – а и ние ! И ние со него!

Тоше како институција – згоден (како за кој, но за мнозинството и тоа како), хуман, неверојатно талентиран, шармантен – беше нашата надеж која што ја исполна најдобро што можеше. И за тоа слава му!

Грлото ми се стега бидејќи бев горда заради него, со него и за нас .

Наоми Клајн има трејлер

2007-10-03T10:57:00.000+02:00

Наоми Клеин сигурно ја знаете по нејзината библија на алтерглобализмот НО ЛОГО, во која што демаскира многу лаги за секојдневието . Книгата шокира и отвора очи, после неа многу сериозно ќе се запрашате дали со купувањето на Најки патики не уништувате нечиј живот. Брутално – ама вистинито.

Во септември конечно дочекавме и нова книга на Клеин со наслов ШОК ДОКТРИНА (нема официјален превод на македонски, нормално). Во книгата овој пат се работи за демаскирање на бруталниот капитализам во кој сакајќи-несакајќи учествуваме сите. Главната теза на книгата е во тоа дека концептот за слободна економија е нафрлуван врз општеството во момент на криза, војна или елементарна непогода. Анализирани од овај агол се случаите во Кина (масакрата на Тианaмен), политиката на Маргарет Тачер, движењето Солидарност во Полска во 1989, воведувањето на слободниот пазар во Чиле во 1973 како и неизбежната војна во Ирак.

Она што е интересно е начинот на промовирање на книгата, бидејќи ретко се случува книга да има трејлер – и тоа каков трејлер. (шок терапија не толку одамна во Америка и многу познатите методи на тортурирање на ЦИА, познати и во Абу Граиб и Гвантамано). Токму ваков начин на промовирање искористува маркетинг техники кои авторката ги критикувала во минатата книга, но сепак – се работи за добра цел – а тоа е (освен Наоми да шитне книга, нормално) и пораката да дојде до прво – многу гледачи на Јутјуб а после тоа и до многу читатели.

А освен тоа траилер (само што послаб, и неофицијален) има и Но Лого.

убиство за роденден

2007-09-23T12:17:00.000+02:00

Приказната која што сакам може да се раскаже на неколку начини, и на неколку начини ќе ја раскажам. Содржината на приказната во една реченица е следна - девојче се качува во воз, влегуваат двајца морони, девојче е фрлено од воз – и толку, крај на приказната. Сепак, најтешко е да се отчита содржината на запирките.

На една интернет страна мајката да девојчето пишува за неа. Пишува како девојчето сакало да стане доктор. Како одело во Варшава да се запише на факултет. Како учело за приемни цела година. Како девојчето го интересирале билки и лекови. Едно време сакало да стане фармацевт ама се решило да стане доктор. Како помагало низ дома и се грижело за браќата и сестрите. Како не одела во дискотеки со цел да оди во Варшава и да се запише на факултет. Сето тоа, за да биде убиено за нецели 30 евра.

На друга интернет страна новинари пишуваат за почетокот, крајот и заклучокот. Почетокот е раѓање и желба. Крајот е звук на воз, тивко липање кога никој не гледа во вц, и тапо кршење на коски.Причината е злосторство, а реакцијата е казна. Причината е роденден, а реакцијата поклон. На средина има молк и тивко липање кога никој не гледа. Имаше неколку минути да се збогува со самата себеси во вц-то. Потоа ја отвори вратата и падна.

Беа двајца. Им беше досадно. Немаа пари за пиво а не сакаа да работат за 300 евра месечно. Сите што работат за 300 евра месечно треба да се лечат – сите учители, медицински сестри, лекари, продавачи. Кројачи и секретарки. Има луѓе и надлуѓе. Луѓето се морони кои работат за 300 евра месечно. Надлуѓето не плаќаат за билети во воз. Надлуѓето се пронаоѓаат меѓусебно и слават роденден со ново искуство – убиваат човек, т.е жена, т.е девојка –човек. Девојка човек која е родена една година после нив.

Девојчето постапува глупаво, или едноставно е малер. Како прво што бара да оди сама во воз ноќе. Возот тргнува во 22 јасот. Како второ што бара да влегува во последниот вагон и во последно купе. Влегува во вагон сама, бара слободно место и среќна наоѓа празно купе за да повторува цела ноќ бидејќи испитот е во 8. Девојчето постапува потполно како што постапуваат жртвите. Се наоѓа во погрешно место во погрешно време по сопствено барање.Возот застанува. Таа излегува со нив и седнува во друг воз кој оди поблиску до нив дома. Веќе знае дека нема да стигне до Варшава. Мирно излегува од возот и мирно чекори кон другиот перон. Не знае да избега, да викне или проколне. Не знае како да постапи, се насмевнува и кога кондуктерот влегува. Го покажува својот билет а двата надлуѓе купуваат насмевка од кондуктерот за 7 евра од паричникот на девојчето. Кондуктерот ја затвора вратата а таа има уште 5 минути живот.

Петте минути поминуваат брзо. Добива неколку тупаници по стомакот и главата. Излегува до вц за да размисли. Размислува. Излегува повторно и ... умира.

После неколку минути нема повеќе приказна. Надлуѓето збогатени со ново искуство и среќни со новиот телефон, два златни прстени и веке 23 евра исто така излегуваат. Излегуваат и живеат. Се упатуваат во првиот бар и имаат за многу пива. За прстените ќе добијат уште по толку. Телефонот лесно се продава на ибеј.

Причината е злосторство а реакцијата казна. Има и почеток, заплет, кулминација, перипетија и расплет. Има тема, идеа и главни ликови. Стил на пишување – кратки реченици и многу запирки. Најтешко е да се протолкуваат запирките. Во целата веќе застарена приказна фали само смисла, и во стварност, пишувајќи го ова повторно се обидував да ја пронајдам. Сигурно се сокрила зад некоја недопишана запирка, или пак беше турната од воз за да згасне веднаш потоа, во темно поле со камен под главата.

и на англиски читај овде

personal она ептен

2007-09-21T03:35:00.000+02:00

мистеријата е дали етпем се пишува со ептем или ептен
а втора мистерија е дали се ПИШИ или се ПИШУВА

( во секој случај ги дадов двете верзии)

anyways, a very personal song.....nobody knows that's my favourite since....90's (less then 96)

I'll keep on waiting till you return
.........

You can't be happy while your heart' on the roam
You can't be happy until you return home
home with the gren fields and me one again

itd

god bless you tube, the granter of wishes

Гордост! Темата за денес!

2007-09-17T10:26:00.000+02:00

Колку ли многу човек може да изгуби за да ја зачува гордоста? Колку ли многу има кога ја зачувува? Колку многу знае да повредува за да може во главата да опстои мислата – горд сум и гордост имам.

Еден од главните гревови според христијанството кое проповеда понизност и самоомаловажување. Секој оној кој мисли дека е повеќе отколку што е – а е многу малку, станува горд и грешен.

Горд и суров!

Горд и среќен!

Горд и осамен!

Горд и неправеден!

Горд и Дебил!

Горд и У2 обожавател

за крајот на осумдесетите и за тоа зошто НКОТБ се подобри од НИРВАНА

2007-09-05T15:42:00.001+02:00

Ова ми се случува по втор пат. Иако 80-тите беа мое рано детство, она што се случуваше кон нивниот крај со поп музиката, колку и да беше ужасно и катастрофално , долго време ми недостигаше.

И ај сега....

На 9 години моите (т.е дедо мраз) ми ги даде најдобрите поклони во животот – скии (ама кој ги мати скиите, и онака ги немам употребено едно 10 години), туку две прекрасни црни лонг плејки

А тука беа и браќава број 1

кој ги добив малку покасно, заедно со специјалните изданија на ЧАО, ама тоа ми беа поклон за роденден кој го добив по глава кога спиев.

Најповеќе го сакав таканаречениот Џое (тоа после Бајага, оти тој ми беше прва љубов) ама повекето го сакаа Џордан. Само што Џордан на стари години испадна погрд од Џое, а ете го Џое пред неколку месеци како пее

Јас Џое чисто го сакав од прагматични причини бидејќи беше најмал па имаше најголема шанса кога ќе пораснам да не биде ептен стар. А ете го како го пееше ко беше мал.

А инаку од НКОТБ ги имав сите албуми вклучувајќи го и тој со божиќни песни кој го слушав и во лето. Благодарение на тој албум а и на видеото со караоке божиќно песни на Дизни кој беа пуштени за брат ми ги знам сите до една божикни песни на англиски – само никако не ми иди тоа втората строфа од Сајлент Најт, стално ја заборавам.

И после тоа бев на Пелистер на зимовање во петто и кога се вратив од таму решив да бидам металка. Како прво броев колку метал песни знам и избројав 3 од кој што сите три беа од ганс енд роузес. После тоа дотуркав до 10, па баталив за сметка на Нирвана....

Замислете тогаш Курт Кобеин уште беше жив.

Бидејќи тој некогаш жив бил....и ко умрел имал 27 години. Оу мај гад!

А Џим имал 28.

........

(мала депресија)

om shante om

........

Епа затоа ги слушав НКОТБ.

(крај на депресијата)

полско кабаре на псевдо-француски

2007-08-25T11:50:00.000+02:00

Еден од најсмешните скечови на моето најомилено кабаре - Ани Мру Мру (во превод СУС!) го презентирам бидејќи е многу смешен и не е на полски

насловот на клипот е Мускетари

најсмешен дел ми е Вива Цвај!

МК 2007

2007-08-23T13:36:00.000+02:00

Имам голема среќа, горештините и пожарите завршија во истиот момент кога си дојдов во СТАРИ КРАЈ
па Битола најчесто изгледаше вака

За кратко ја напуштив за да помедитирам во Пештани каде што поминот изгледаше вака -

а богами и вака-

заради последното качувањето на вага беше многу трауматично, а како терапија за траумата споредни ефекти се големи болки на сите мускули на тело

Вест и Градот Држава

2007-07-24T10:41:00.000+02:00

Денешен вест има вест со наслов - Индија доби жена за претседател

Денешен Вест има многу убава вест арно ама јас морам пак да мрчам заради ова-

„Илјадници симпатизери на Конгресната партија, по објавување на официјалните резултати на Изборната комисија, излегоа воодушевено на улиците Делхи и Махараштра, родниот град на Пратиба Патил, за да ја прослават победата.„

Дека Делхи не е улица тоа знаеме.

Дека Вест не го бива, тоа исто така знаеме..

Ама како да се објасни дека МАХАРАШТРА НЕ Е ГРАД ТУКУ Е ТРЕТА ПО ГОЛЕМИНА СОЈУЗНА ДРЖАВА ВО ИНДИЈА...во која багатела, живеат 96 милиони луѓе?
Махараштра е држава како што во Југославија беа Македонија, Србија и Словенија каде што народот зборува на јазик наречен марати, дедовците носат лунги т.е фосфорни крпи околу колковите и фосфорно зелени турбани.
...a главен град е Мумбаи, кој го знаете како Бомбaj.

Amateurs Rule!

2007-07-23T20:12:00.000+02:00

Ендрју Кини (или Кин) во својата, многу интересна и ептем многу параноична книга – The Cult of the Amateur пишува дека сета таа глорификувана и обожувана револуција наречена Веб 2.0 е во стварност КОМУНИЗАМ а не ДЕМОКРАТИЈА. Тое е така, бидејќи секој оној кој нема талент, и секој оној кој не заслужил на нешто на правиот начин да го заслужи тоа, го бери шлагот за делото кое најчесто нема никаква вредност, оценуван од оние кои и во суштина не можат да оценат дали нештото има вредност, бидејќи не се сериозни критичари/рецензенти/професионалци ТУКУ сиви/бедни/обични/дебели/со бубуљици смртници за кои што во суштина никогаш и не би требало да имаат достап до интернет. Не заслужуваат – обичните тие.

Од друга страна пак, генијалниот ВЕБ 2.0 не е фер кон нас бидејќи и необичните/аристрократски/синорвни/богати/компетентни корисници на интернетот знаат да се маскираат многу успешно во аматери и варвари со цел да привлечат внимание и фино лепо – да ти продадат продукт со успешно перење на мозокот на кој што секој обичен смртник ќе биде подложен.

Во книгата (во легалниот исечок од страната на Кини или Кин) прочитав-

(слободна/брза/преводо-парафраза)

А од каде знаете дека клипот од ЈуТјуб на секси танчарка од Малезија не е ставен од педофилската мафија? А како ќе докажете дека клипот каде што англичанка јаде бисквити со мармалад не е ставено од некој британски продуцент на бисквити.

(и ...ова следното ме бендисува...хммм)

А од кај знаете дека генијалните рецензии на мојата книга кои доведоа до тоа што истата генијално се продава на Амазон.цом не се напишани од самиот јас, преправајќи се дека сум објективен читател/рецензент

(крај на слободната/брза/преводо-парафраза)

ЕЕЕ, од кај да знаеме? Од каде ? А?а?АААА?

Ќе се осмелам да дадам одговор во името на целото човештво – НЕ САКАМЕ ДА ЗНАЕМЕ!

(сега целото човештво ми ракоплеска...моите образи руменеат, ме фаќа трема и го затворам постот, со цел да не биде долг –бидејќи ете, постовите требало да бидат – кратки, концизни и обавезно да има слика, и еден куп хиперлинкови)

уште еднаш брејв

2007-07-19T00:58:00.000+02:00

најдов на јутјуб! (ќе барам уште, стеј тјунд) - почетокот на концертот на Танец во Вроцлав.

магијата на Брејв

2007-07-17T10:57:00.000+02:00

Во изминатата недела во Вроцлав се одржа Брејв Фестивалот каде што (како што најавив) зедоа учество Бистри Води, во стварност дел од македонскиот национален ансамбл Танец. Во вторникот сабајле групата која што се состоеше од 9 изведувачи, директорот на ансамблот и 2 возачи го паркираа мини-бусот пред хотелот Полонија во Вроцлав. Во наредните денови дадоа 2 концерти во рамките на фестивалот во Вроцлав, и еден во саботата во Олешница (40 км од Вроцлав). Јас за тоа време имав најисцрпувачки денови во мојот живот, тотално по мое барање, бидејќи на фестивалот работев како волонтер (на распуст сум, и вака одмарам) и главна задача ми беше да бидам нивни водич/помошник/порачувач на храна во ресторан/ туристички водич/разменувач на пари/трилингуален преведувач и на самиот концерт (на кој што не се покажав од најдобра страна)/ и уредувач на интервјуа, средби со јавноста и дирекцијата (ова со интервјуата исто така беше слаба точка – договорив многу интервјуа а се појавивме на многу малку). За разлика од помошниците на другите групи кои беа присутни на фестивалот мене ми се трефна таа чест да бидам сосема сама во мојата работа (во другитегрупи имаше по 3-4 луѓе), што резултира со тоа што во неделата спиев околу 20 часа.

Ете после тоа како се пофалив колку јас сум била мачна и напатена душа ќе кажам збор два и за самите настапи и за тоа каков впечаток оставија нашите музичари овде во Вроцлав. Се разбира ќе ги кажам само позитивните работи.

Мотото на фестивалот беше –DROWNED SONGS – т.е прикажување на елементите на фолклорот кој е во изумирање – се бараа најхардкор изворни песни и ритуали – и тоа до некаде беше постигнато. Она што самите организации не го бараа беше – аранжирани/џезирани/фјужн/свирени од ноти песни . Целта на фестивалот како таков е да успее да прикаже дел од културата во исчезнување и да успее да наметне свест кај пошироката јавност дека треба поголем напор на локално ем глобално ниво на нејзино зачувувување. Средствата собрани од продажбата на билети и материјали кои ги донесоа и самите музичари се за помош на организацијата Рокпа, која што околу 20 години делува во Тибет, каде што се обидува да направи да младите тибетанци не се претворат во стари кинези. Наводно, доста успешно.

Во рамките на фестивалот имаше концерти (кои беа и основа), театри, изложби, работилници и документарни филмови. Концерти дадоа изведувачи од Грузија, Австралија (вистински Абориџини), 75-годишни баби од Украина, Русија, Сибир, Мароко и Сардинија. Лично учествував само на два концерти (македонскиот и украинскиот), но индиректно бев присутна и во абориџинскиот, рускиот и грузискиот – а како ?

Баш во тоа се состоеше вториот дел на фестивалот, претерано неофицијален и непрофесионален но баш на тој дел од фестивалот - идеата за дружење, размена на култури и разбирање на истите беше најповеќе присутна. Организаторите окупираа нов и тотално изолиран од клуб бо којшто после секој концерт имаше средба со музичарите, како и уште ред други збиднувања. Во рамките на тие средби сите оние кои сакаа да разговараат со музичарите имаа можност тоа да го направат , можеа да слушнат неофицијално делови од концертот како и после сето тоа едноставно да се дружат со учесниците на фестивалот. Во клубот имаше претежно млади луѓе, од кој лавовски дел беа автентични собирачи на народни умотворби низ претежно источна Европа. Тие луѓе одат на експедиции во Сибир, Украина, Романија, Русија и Бугарија и вооружени со диктафони од најстарите баби и дедовци по селата што ги посетуваат ги берат нивните песни за потоа, кога ќе се вратат во Полска да можат да ги научат и колку што може поверно да ги исполнат. Најубав дел од целиот фестивал беа моментите кога ете на пример дел од Бистри Води почна да ја пее – Ајде да си речиме уште една – и околу нив се собра неформална публика која што се обидуваше веднаш да учествува во песната. Наредната вечер веќе се обидуваа со нив/нас да пеат, а бидејќи имаат искуство со полифонија тоа многу успешно и го правеа. Така на пример на една маса седнати луѓе од Полска, Македонија, Украина и Грузија се обидуваат заедно да ја пеат Зајди Зајди или Јовано Јованке, а уште подоцна кон тој фолк џем сешн се приклучува и Абориџин кој на тие песни му додаде и игра и свои созвучија (тврдеше дека на музиката не им биле потребни зборови, и тоа го докажа). Тие моменти беа магични - и баш во нив беше жива идеата на фестивалот – во кој се докажа дека музиката/светот припаѓа на обичните луѓе.

creamfields 2007 - субјективен рапорт

2007-07-09T14:28:00.000+02:00

Понекогаш е убаво да се живее во Вроцлав. Понекогаш, бидејќи од лани имаме Кримфилдс, во кој што колку што лани настапија најголемите сељаци на светот (Ван Дајк и сс) ова година имаше фантастичен лајн ап со Продиџи на чело.

Како си поминав ми е тешко да раскажам бидејќи гласот избега и не можам од мене да испуштам повеќе од шепот веќе втор дел, а тоа ретко ми се случувало во животот.

На местото за разлика од лани дојдов многу покасно, околу 20 часот. Местото беше прилично големо ( фала му на бога не толку големо како лани, кога беше преголемо за минималниот број на луѓе кои што се појавија). Лани беше зелено и сончево. Оваа година имавме можност да скокакме на свежо искосено сено кое беше ултра лизгаво и многу удобно за седење накај 6 сабајле.

Се собраа околу 20 000 народ во 4 шатори е една главна сцена. Главната сцена за разлика од лани почна да ечи околу 20.30. На неа пред Продиџи имаше неколку полски бендови кои собраа нула публика. Почнав активно да учествувам некаде околу 23 часот каде што се упатив на Тек-Генетик сцената факајќи го само крајот на Белс на Џеф Миллс. Тоа што се случуваше таму беше жива лудница. Типот мртов ладен (како и по обичај), работи со хируршка прецизија и покажа неверојатна концентрација. После час и половина Џеф тркнав по наредно пиво кое го испив во неверојатно брзо време бидејќи после Виталик (слушав од далеку, сега се правам пишман, требаше од поблиску), и запознавање на мал милион луѓе од Варшава, (кои ме тешеа дека главниот град на Полска е срање и тоа што таму има 365467 концерти месечно и не е нешто посебно. ) со трчање скокнав на Продиџи. Тоа што го слушнав на Продиџи беше идентичниот концерт што го слушнав лани, дури им раскажував на луѓето околу мене која песна ќе биде следна и дека чим слушнат Аут од Спејс да почнат да се пакуваат.

Нејсе, муабетот ми беше Продиџи. Ланскиот концерт во Катовице беше тапа во споредба со тоа што го слушнав ( а слушав добро, имаше прекрасно озвучување) во неделата. Откако ја слушнав Спит Фајр па се до аут оф спејс јас изгубив контрола врз телото и гласот, губејќи гласни струни и 5677575 калории. Имаше многу повеќе енергична публика, и среќна дата – 07.07.2007 – магијата работеше!

После тоа повторно се упатив во гастро зоната за регенерација со бурн и пиво, после околу час отидов да се уништам тотално на ДНБ сцената каде што веќе рокаше Фреш (почна прерано и заврши прекасно...ама за тоа потоа) (Пинк Пантер). Се што тоа суштество измикса не те остави да седнеш пет факен минути. Се мачев цело време да одвојам време да седнам но идиотот не ме остави да дишам. Ако сакате да се уништите себеси одете на Продиџи а потоа на Фреш. Најпријатна метода на самоубиство. Мразам ДНБ. Фаталната грешка во промената во лајнапот заврши со тоа што не го видов Хајп и не го видов ( а многу сакав бууу) Ед Раш. Последниот го ставиле во исто време со Продиџи во празен шатор.

Толку!

Во соседниот хаус шатор се пијанеа Свидиш Хаус Мафија – каде што резултатот беше сличен – луѓето умираа, стануваа и умираа повторно.

Слики немам. Замислете шатори во вид на торти со шлаг и поле со сено, и прилично многу ѕвезди и толку....

Доволно.

фото релација - овде
аматерска видо релација - (30 минути, старинг Варела, Ронски спид, Мошик, виталик и повеќе не гледав) овде

Бистри Води во Вроцлав

2007-07-04T09:50:00.000+02:00

Во рамките на Брејв Фестивалот во кој настапуваат групи од целиот свет кој изведуваат изворна народна музика, ќе настапи групата Бистри Води. Музиката се најде на спотот на фестивалот, која го пастам овде.

stay tuned

manson - денес

2007-06-27T23:40:00.000+02:00

Една недела се токмам да напишам нешто на тема Чарли Менсон. Истава недела ја поминав во пред се јутјуб анализирање на се поврзано со Чарли, и на мое изненадување, испадна дека има стварно многу. Работава немаше воопшто да ме заинтересира доколку не го гледав документарецот од 1972 година, во која главна улога играат членовите на фамилијата на Менсон, кои се уште, во време на снимањето на документарецот, а некои ниту досега, не се имаат освестено.

Кога го гледав филмот без запрепастена како луге на моја возраст, а и помлади од мене, се сосема поинакви од било кого кого го познавам. Полни со некакви идеали за кои дел од нив се решиле да убијат , а поголемиот преостанат дел од нив тоа го поддржало и оправдало. Идеали продадени од Менсон – во најмала рака со силен АДХД синдром, полуаутистичен и, на денешен ден сличен на тежок пијаница кој спие на железничка станица со години и бистри политика на случајни минувачи. Ете баш тоа – а за нив прекрасен, исус, идеален, господар. Им давал секс, дрога и рок&рол – а нели во тоа се состоела младоста?

И баш кон тоа се стремев пробувајќи да анализирам некои работи колку што можам подобро – Се стремев да го разберам не толку самиот Менсон колку оние кои биле со него. Тие беа пред се предмет на моето интересирање. Бидејќи, мора да се признае дека скоро сите од нив беа од добри фамилии, некои со завршен факултет, вработени, со богата иднина пред нив – имаше тука и рагби школски шампиони (Текс Вотсон), и кралици на гимназиски журки (Лесли), библиотекарки (Мери Брунер). Сите тие во еден период од животот заборавиле на се и решиле да се препуштат на ....е баш на што?

На тоа прашање ми е многу тешко да дадам одговор.

Откако Чарли, Текс, Лесли, Пат и Сејди беа осудени на смртна казна а веднаш потоа (благодарение на нов закон во Калифорнија), беа помилувани и осудени на доживотен затвор, сите, освен главниот АДХД маестро, се навратиле и молат за прошка на секои 5-6 години само за да бидат повторно одбиени. Убавите деца на 60-тите со раце и душа извалкана со крв остареа и огрдеа. Ги накачиле по 60-години, изгледаат ужасно, предизвикуваат жал и сочуство. Јас им верувам кога велат дека жалат. Од 1970 поминаа скоро 40 години. Немам одговор за тоа дали треба да се ослободат, сите со исклучок на Чарли и Текс.

Кога бев во средно сите сакавме да бидеме хипици. Нашиот живот беше сепак многу поинаку и сите што ги знам завршија горе-долу типично и сосема спротивно од она што мислевме дека од нас ќе биде = жени, деца, фамилии...или копнеење по истото.

Мислевме дека тие времиња биле убави, а беа исто толку лоши колку и она нашево. Сите тие расни немири, Виетнами, се уште ултра-конзервативно америчко општество, сета таа каубој-проповедачки-попкорн-вудсток атмосфера морала да биде тотално збунувачка за сите нив. Тие го имаа Менсон. Денешните деца ја имаат масакрата во Колумбајн и Вирџинија Тек. Тие ги имаа Битлси и Менсон да им раскажува како да ги слушаат. Денешните деца го имаат Буш и Садам. Тогашните деца (иако сите до еден полнолетни, и тоа ептен) немале трошка милост кон своите жртви, а истото е и со денешните, кои за жал нема да ги гледаме на телевизија како жалат за своите чинови – си осудиле (се спасиле) сами со куршум во глава.

Не го давам Брик Лејн!

2007-06-18T11:03:00.000+02:00

Во последното Неделно Време има мошне интересен текст, кој што како и многу други мошне интересни текстови се преземени од странски весници и списанија. Текстот има мошне интересна тематика и уште поинтересен наслов – Лондонистан Повикува (претпоставувам игра на зборови, апокалиптичка визија од насловот на песната London Calling на The Clash).

Тематиката (губењето на англиското во Англија) колку и да е конторверзна не ме заинтригира толку колку ужасниот превод на текстот, кој пред почна да ми предизвикува нагони за исфрлување на уште недопиеното утринското кафе.

Ќе наведам низа примери на ужасно лош превод, не дека сакам да се правам многу паметна, туку дека ми е преку од ужасно лош превод во македонските медиуми. Мислам дека во земја со толку голема невработеност нема да биде тешко да се најде невработен филолог на кој добро би му дошле додатни приходи.

1. They say that the past is another country, but let me tell you that it's much more unsettling to find that the present has become another country, too

1. Велат дека минатото е непозната земја, но дозволете, уште повознемирувачко е кога и сегашноста ќе стане непозната земја.

Минатото е непозната земја – another - е непознато. Целата смисла на реченица е утната од старт.

2. In my lost youth I lived in Finsbury Park, a shabby area of North London, roughly between the old Arsenal football ground and the Seven Sisters Road

- Мојата младост ја поминав во Финсбури Парк во северен Лондон, меѓу стариот стадион на „Арсенал“ и патот Седум Сестри.

Разбирам дека преведувачот не сакал да се занимава со сосема непотребни зборови од типот на shabby и roughly, иако особено првиот збор ни дава сосема поинаква претстава за неговото соседство, но сепак она што е особено инспиративно е преведувањето на адреса, како во случајот со патот на седумте дади. Големите букви си го задржале местото – бравос.

3. Greeks and Turks might be fighting in Cyprus, but they never lifted a hand to one another in London

- Грците и Турците можеби се караа околу Кипар, но никогаш не креваа рака еден на друг.

Се разбира ОКОЛУ и ВО воопшто не го менуваат значењето на реченицата. Сите знаеме дека Финсбури Парк е во Кипар. Или Кипар е во Лондон, или ....како беше?

После сето тоа оргиналниот автор раскажува за тоа како после извесно време Финсбури Парк повеќе не е во Кипар туку го преместиле во Алжир или Бангладеш, сеедно. И веднаш после неколку реченици (исто така многу неумесно преведени, ама нејсе) повторно интересен феномен. Иако авторот на текстот упорно сака да ДОКАЖИ ДЕКА ТУРЦИТЕ И ГРЦИТЕ НЕ СЕ КАРААТ ВО ЛОНДОН преведувачот упорно тврди дека е ОБРАТНО, што се гледа во примерот-

4. Quite unlike the Irish and the Cypriots, they bring these far-off quarrels along with them.

- Исто како и Ирците и Кипарците, и муслиманите ги донесоа своите кавги во Лондон.

Секој кој знае малце повеќе од презент симпл и континјус секако е свесен дека UNLIKE е сосема исто што и LIKE. Тоа ПРЕФИКСОТ UN Е е само занемарлив детал.

Свесна за тоа дека доколку земам да ги приточувам наредните пет милиони грешки ќе треба да посветам 10 наредни постови – прекинувам овде (после 2 пасуси анализа). Ќе го наведам само спомнувањето на еден од моите најомилени романи – БРИК ЛЕЈН на Моника Али, кој да, многу добро го опишува сето тоа што се случува во Лондонистан во денешно време, и кој доколку нашиот маестро преведувач(ка) не го преведеше како ПАТЕКА ОД ТУЛИ, јас немаше да се занимавам со сето ова. Но за мене некои работи се свети

еве го оргиналниот текст

Некој може да смрчи, исто како што мрчам моментално и јас, и да рече – ЕПА ЗЕМИ ТИ ПРЕВЕДИ ПОДОБРО АКО СИ МАЖ!

Одговор – Не сум маж.

Не сум вработена во Неделно Време.

Ќе мрчам и понатаму.

Не го давам Брик Лејн!!!!

слушајте Клеш. Не читајте Неделно Време

vlatko stefanovski trio - Wroclaw

2007-06-17T21:33:00.000+02:00

решив да не коментирам, само постирам слики. Сликите се на Ташко, кој вели дека не се којзнае што, ама се ретро (завршен цитат). Имам и јас ама не чинат. Моиве не се ни ретро. Имаат и некои други ама се таат, чим се одтаат ќе постирам наредни.

Ќе кажам само едно - БЛАГОДАРИМЕ!!!!! НАЈДОБРИ СТЕ! ВЕ ЧЕКАМЕ ПАК!

( ставив и една моја слика, бидејќи маестро Влатко имаше страшно рокерски дуксер кој мора да остане забележан!)

денови на македонската култура

2007-06-13T05:46:00.000+02:00

(на сликава едно од ретките места каде што здогледав плакат, со конкуренција во соседство)

Пред извесно време Развигор во Сајт на денот имаше ставено линк од полското друштво на симпатици на источни култури – Всходниа Перспектива кои решиле да направат фестивал на македонската култура. Програмата им беше импозантна – изобилство на концерти и изложби, работилници за ора и чочеци...

Крајниот исход сепак беше скромен, но сепак она што го направија заслужува почит, бидејќи како што кажуваа – било тешко...

Деновите на македонската култура во Полска се состоеа од неколку точки – во 4 градови – Варшава, Краков, Триград (полскиот метрополис кој се состои од Гдањск, Гдиња и Сопот) во скромни кина имаше недела на македонско кино каде што се прикажуваа – собрани дела од Манчевски, Бал Кан Кан, Како Лош Сон, Илузија, Бубачки, Илузија и Остани Исправен.

Јас за жал можев да одам само на еден филм – Како Лош Сон. Отидов пред се за да проверам како со фреквенција, и морам да признам дека беше поразителна – освен мене и уште 2 други македонци имаше се на се додатни 10 души и сите го изгледавме филмот со англиски превод.

Во секој случај иако филмот не ми премина во фејворитс – бев повеќе од задоволна кога во една од главните улоги го видов не било кој туку Роберт Енглунд – единствениот Фреди Кругер! Слава му!

Втора работа која што се случи во градов мој беше пробување на македонска традиционална кујна и дегустација на Вина од Бовин проследено со презентација на Македонија(на база на филмчето Еден Ден во Македонија, за гледање на Јутјуб) Катеринг сервисот направи мусака, пастрмки и тавче гравче а богами и шопска и таратур за гладната раја која што се појави и изеде и испи се.

Главната точка која што со нетрпение (малку кажано) ја очекувавме беше концертот на нашиот маестро Влатко Стефановски и неговото трио....заслужува посебен пост (stay tuned).

на сликава - ресторанот Ст. Петерсбург каде што се одржа дегустацијата ем презентацијата -

проститутка?уметност?објаснување?!?

2007-05-31T09:33:00.000+02:00

Ако можи малце да се тргните....

Абе ај тргнете се, овде има уметност ова она...

Абе слики гледај – Пикасо, Гоја, Мане....

Ок, ај вака...

Хммм....

Немојте да си мислите дека имаме нешто против вас, баш напротив, вие сте вечна инспирација и муза за уметноста. Вистинските уметници секогаш можеле да го канализираат сексуалниот нагон предизвикан од вас во вистински уметнички дела.

И не, Мојата Жена Мира Пак Мастурбира не е вистинско уметничко дело.

Е ова е уметничко дело на пример, ако имаат раширени нозе...

(или како што тоа го раскажуваат во Време)

"Парафразирајќи еден од прочуените концепти на Јозеф Бојс (1965), младиот уметник Бојан Симовски, еден од учесниците на изложбата „Уметнички дијалози“ отворена во МКЦ, ја предизвика јавноста со своевидна концептуална акција. Акцијата е насочена кон враќање на објектот на МКЦ на младите преку програми за негово реанимирање. Моментно, просторот пред овој објектот е јадро на проституцијата во Скопје.
За таа цел, Симовски во понеделникот вечер покани една од проститутките што „работат отспротива“ да присуствува на симболичното затворање на изложбата „Уметнички дијалози“.

за повеќе од оваа генијална и инспирирачка вест читај овде

и затоа тргнете се малце, ќе се видиме подоцна - има доста нагон за канализирање....

Тинки Винки упорно намига!!!

2007-05-29T09:42:00.000+02:00

Телетабис повторно прават афера...повторно тој стар геј Тинки Винки некому му смета. Овој пат сепак не се работи за неговиот триаголник туку за неговата црвена торба.

И секако се ова од срцето на Европа - Poland! Where else!?

Следува цитат од БиБиСи. гласно е веќе неколку дена, а ете сега е и глобално гласно!

Poland! Where Else?Ништо чудно што туризмот цвета овде. Сите доаѓаат да ги видат пољаците дали навистина се толку чудни или им ваѓаат масоните муабети.

The spokesperson for children's rights in Poland, Ewa Sowinska, singled out Tinky Winky, the purple character with a triangular aerial on his head.

"I noticed he was carrying a woman's handbag," she told a magazine. "At first, I didn't realise he was a boy."

EU officials have criticised Polish government policy towards homosexuals.

Ms Sowinska wants the psychologists to make a recommendation about whether the children's show should be broadcast on public television.

Poland's authorities have recently initiated a series of moves to outlaw the promotion of homosexuality among the nation's children.

Tinky Winky's psychological evaluation is being treated fairly light-heartedly by many people here.

One radio station asked its listeners to vote for the most suspicious children's show. Some e-mailed in, saying that Winnie the Pooh had only male friends.

повеќе овде

А сега поздрав и од Вини Пу! кој навистина имал само машки другарчиња! Сомнително!

професионална максидонка ПАК!

2007-05-28T09:42:00.000+02:00

Мојот професионален македонизам продолжува понатака.

Откако не успеав да се ставам во организација на фестивалот на македонската култура во Полска (причина, не барале луѓе за помош туку само пари, а 2 долари не им биле доволни), и откако никој не го слушна мојот апел за несвирење на Влатко Стефановски во дувло во кое бере максимум 50 души а барање на минимум поголемка барем сала, се јави некоја добра душа и ми предложи да гостувам на радио и 1 саат да ги гњавам слушателите со информации за фестивалот (аиии) и за Македонија како таква.

На секој 10 минути треба да има по една песна, пута 6 дава тоа 6 песни

Ми треба помош за песните. Радиото го слушаат исклучиво студенти и тоа претежно на интернет бидејќи имаат слаб сигнал за да се слуша инаку.

Студентите слушаат реге и рага, денсхол и даб. Јас нема тоа да им пуштам така да нема многу ни да ме слушаат.

За време на фестивалот цела недела ќе се пуштаат македонски филмови во најмизерното кино во Вроцлав. Во Вроцлав има 2 мизерни кина ( 3 мултикина и 10 немизерни), а тие мораа да го одберат тоа што е подалеку. ГРРР.

Енивеј, листа на песни што можат да се пуштат –

Нешто од Леб и Сол (заради гостувањето на Влатко)

Нешто од Синтезис

Нешто од Фолтин (бидејќи сум локален патриот и имам дадено заклетва дека ќе ги промовирам)

Е сега уште три слободни слота иамме – предлози плииииз!

благосонување

2007-05-19T21:56:00.000+02:00

Се случува следното. Писателот пишува а мечтаачот мечтае да напише книга. И не се знае никогаш која книга е подобра, онаа која што е напишана или онаа која е сонувана а никогаш не напишана. Писателот пишува а сонувачот сонува на сон да му дојде идеа. Едноставно да сони нешто што ќе може да го препише. Да го препише и да рече - ете сега станав писател, сега повеќе не сонувам, сега творам.

Само дали сонот за книгата нема поголемо значење од книгата која ќе ја напише. Дали напишаната книга е толку многу оддаелечена од она што сакало да се напише, да она што никогаш не било напишано вреди многу повеќе.

Ете некој бог го сонува светот. Медитира бескрајно и сонува. Зелена ливада. Среќни луѓе. Со својата ментална семоќна гума ја брише змијата и секое дрво со јаболка. Адам и Ева се вечно весели и насмеани.

Некој вешт бог сака сонот да го стори стварност. Не создава нас и ние живееме. Ние сме дело. Дело кое што може да создава понатаму, или не.

Светот е баш таква напишана книга која што е подложена на анализа . книга која што никако не може да биде истражена до крај – а колку ли само нејзини анализи имало – конзервативни, феминистички, фројдовски, јунговски, дарвинистички, формалистички, деконструктивистички, марксистички, семиотички и пост –структурални.

Секој што се сметал за достоен, а фала му на бога (или на демона) ги имало многу отворил по една школа за анализа на книгата во која што живееме сите. Во книгата дело – живот.

Книгата дело живот ги добива сите награди во историјата на литературата. Мразена е и обожавана.

Богот кој сонува се уште сонува. Нема змии. Нема теории. Нема недоразбирања. Секој сон е семоќен. Секој сон е бог сам за себе.

Битието кое твори е подложено на пораз. Битието кое твори е подложео на болки – секое раѓање е проследено со крик и болка. Секој творечки акт е злобен бидејќи секогаш претставува бледа слика на сонот. Секој творечки акт е изобличен сон. Сон онаков каков што не треба да биде. Секое создавање на живот е создавање на идна смрт.

Творецот твори а сонувачот сонува. Кој од нив е творец на животот а кој од нив е самиот живот.

Одговорот на прашањето доаѓа само кога ќе се одбере страна.

Спиј Будо! Спиј!

поздрав од Тинки Винки!

2007-05-18T17:14:00.000+02:00

после интересната дискусија која се разврза кај Жарко веднаш пригодно ми дојде да постирам цитат од овој текст на Салон.цом каде што

(од тука на англиски)

Eight years ago the Rev. Jerry Falwell warned parents that BBC children's television star Tinky Winky was a hidden symbol of homosexuality. Falwell died Tuesday at 73, and the world wanted to talk to Tinky Winky.

"They're calling again, again, again," he said by phone from his home in Islington, in London. A spokesman said the former "Teletubbies" costar got more than 100 calls from reporters in the hour following news of Falwell's death.

"Oh dear, it's easy to say the wrong thing here," he said. "Tinky Winky sad whenever someone dies, but ..." He left it hanging there.

мислам дека оваа тема е многу поконтроверзна отколку тоа што пееле некои прилепски рапери, и кој рекол дека песната им е закон...

и далеку поинтригирачка за обете страни.

Евровизија - revisited!

2007-05-11T12:20:00.000+02:00

Долг коментар. Крајно субјективен.

Евровизија Полуфинале.

Бугарија - многу лошо звучи на живо, или тоа беше грешка на тон мајсторите кои го наместија гласот на Елица на максимум а аранжманот, па и целата перкусија беше тотално тивка (или јас имам лош телевизор). Исто така нивното исполнување плачеше за уште двајца танчери да манат некое тешко – две бугарски државјанства ќе завршеа работа. Се квалификуваа па јас џабе везам.

Израел – најголемите лузери на оваа евровизија. Дискриминирани! Цензурирани! Откачени во најлош стил. Многу добро поминаа, само што во песната имаше премногу ДНБ што резултираше во тоа што вокалистот видливо се умори на половина песна. Еден од моите фаворити кои не влегоа во финале. Сите други мои фаворити влегоа, а имаше и две изненадувања, но за тоа потоа.

Кипар – пееја на француски, гласовите на Грција овој пат за среќа не помогнаа. Песната беше чист Еуро Треш, и јас сум многу среќна што нема да морам да ги слушам во сабота. А цело време се плашев дека ке успеат.

Белорусија – конечно и од нив да се види добар настап. Многу добар. Песната се запаметува после прво слушање. Пеачот за некои може да се види згоден. (полскиот водител се задржа при најавата на неговите физички атрибути). Заслужен влез во финале.

Исланд – најдобар рок на Евровизија. Само требаа да го подмитат и Брус Дикинсон, ќе беше уште подобра. Се фатив самата себеси дека после само едно претходно слушање ја научив половина песна на памет. Крајно разочарана дека не влезе во финале. По се изгледа требаа уште да облечат некои костими и да викаат алелуја да постигнат повеќе.

Грузија – најнеевровизиската песна ЕВЕР влезе во финале. Песната е една од ретките за кои можам да речам дека се добри општо, ама за на евровизија апсолутна неприкладни. Пак се покажав како слаб гатач – влегоа, ама се си мислам дека само заради добрососедски односи .

Холандија – слабо. Лошо. Просечно. Заборавив на песната после 1 минута слушање. И тоа би било до крајот на животот.

Швајцарија – уште еден голем губитник. Барем Украина јавно се мајтапи! ДЏ бобо е природен мајтап. Тој многу сака да биде сериозен ама не му успева. Таф лак. Препорака до Бобо да проба со Џуниор Евровизија следната година, овој пат нека сними нешто за Бетмен и сигурно ќе помине подобро, плус помалку луѓе ќе го прогласат за имбецил.

Молдавија – My significant other (отсега МСО) се заљуби во пеачката, а јас нормално љубоморна ја замразив песната. Финалист. Заслужен!

Албанија - супер песна за Макфест 1986 .Лоша за Евровизија 2007. Најдобра песна на Албанија досега. Строго примена. После ова в година ќе пратат повторно еуротраш со кечиња.

Данска – нареден губитник. Драг Квин со досадна песна. Еуро Трашот губи на евровизија – и тоа е одлично!

Хрватска – види Албанија. Ми е жал за Дадо Топиќ, а уште повеќе ми е жал за тоа дека мораше сцената да ја дели со лоша вокалистка.

Полска – види ДЏ Бобо. Многу лош Блек Ајд Пис. Заслужен пораз.

Србија – најверојатно ќе победи оваа година. Можеби и заслужено ама јас гласам за Украина, една од ретките држави со здрав однос кон Евровизија – како кон ѓубре.

Чешка – чешки рок? Не благодарам. Бринг Хелена Вондрачкова и Карел Гот некст тајм.

Португалија – ова немаше да помине дури и на Макфест 1987. Ова некаде е за фестивалот Калинка или тетовско јаболче. А и таму немаше нешто да биде забележан. МСО изјави жал дека нема да ја гледа вокалистката во финале. Јас се израдував уште повеќе.

Македонија – лоша позадина. Каролина исфалшира скроз. (додуша не колку Англија пред неколку години,) се на се симпатично ( да не мрчам и јас толку), и многу подобро отколку Од Нас Зависи. Пред неколку месеци напишав еден многу лош пост за песната. Се уште го мислам истото, и сае радувам дека е на македонски – 99% не го разбраа текстот и затоа имаме финале.

Норвешка – види Португалија, ама овој пат наместо Тетовско Јаболче – напиши Геријатриски оддел Сју Рајдер. Granmas go Salsa.

Малта – симпатично. Непотребно покажување на дебели нозе при крај.

Андора - лошо! Толку! Мразам американ колеџ рок. Мразам Блинк 198 и слични глупости. Мило ми е што не сум единствена.

Унгарија – не гледав. Финалист.

Естонија – не гледав. Нема ни да видам.

Белгија – гледав, ама исто ко да не гледав.

Словенија – МСО уште еднаш заљубен. Јас – нељубител на сопрани. Во секој случај успешен ризик – и за тоа Словенија заслужува честитка.

Турција - Кој го облече Кенан да му ги врати парите. Гарантиран хит во Македонија.

Австрија – види Исланд и помножи со Норвешка.

Латвија – Порака да Италија да се врати на Евровизија и конечно да се слушне нешто нормално, бидејќи другите западни земји по се изгледа не се склони да понудат ништо ново па ние од Балканот мораме да увезуваме Турбо Фолк и сите да ги нервираме. Нема смисла.

Според мене – најдобра песна! Латвија е исто како Украина, земја која добро ја разбира Евровизија – лани излегоа со We are the Winners ! Најинтелигентниот Хумор на Евровизија – ЕВЕР а оваа година покажаа што на секој Евровизиски фан најповеќе му недостига – Италија! Тотота Котуњо! Умбертота Тоци! Канцона и Ла Скала!

Hey Joe 1770 and counting

2007-05-01T18:51:00.000+02:00

Во 2003 дојдоа околу 500-тини гитаристи. Тогаш беше прв пат. Денес бројката најверојатно ја помина 2000! (планирам 2008 да научам и јас да свирам)

Вроцлав е најрокерскиот град на светот! Официјално!

на клипот, мала ретроспектива до 20006

чим се појави 2007, одма ставам!!!!

10 најважни филмови во мојот живот

2007-04-30T09:30:00.000+02:00

Кога велам најважни велам дека сум сигурна дека имаат некое влијание врз мене, мојот начин на размислување, смислата за хумор, изборите кои ги правам. Еднаш размислував на темата влијанието на филмовите врз нас, и после 5677594-то гледање на Брилјантин сфатив дека еден од моите најхардкор симпатии од 6-то (ах, несреќна љубов беше тоа) беше плукнат Џон Траволта, ама отепан т-брд, ужасно! Ама вистинито.

После тоа престанав да правам ретроспективни анализи ама решив да си направам листа. За да имам референца....ако притреба.

Најважни , не значи најомилени....значи најважни исклучливо.

1. Бриљантин

2. Крај бејби

3. Последниот еднорог

4. Траинспотинг

5. Лагаан

6. Ми нисмо анџели

7. Мојот таканаречен живот (серија)

8. Корчак

9. Лост ин транслејшн (сметам дека овој наслов не се преведува, поради очигледни причини – точно е и изгубено во преводот а точно е и изгубени во преводот)

10. Милион долар хотел

Сега може да се очекува дека наредните постови ќе бидат за тоа зошто тие филмови се најважни.

И зошто не се најомилени.

Ова не е топ листа, само листа каде што редоследот е случаен.

think before you post

2007-04-28T13:00:00.000+02:00

Во овај мошне интересен блог посветен на едукацијата, покрај многу другите интересни работи најдов едно доста поучно видео кое може да спаси многу репутации....или не?

а блогот оди во фејворитс

милчо ми борџи пиво

2007-04-23T15:47:00.000+02:00

го качиv полскиот траилер на Прашина на Јутјуб

ете го

Dust во Полска - слаб почеток!

2007-04-20T13:24:00.000+02:00

Денес купив весник со информации на најновите филмски премиери по кината (се разбира пропратено со рецензии) и на втората страна од културниот додаток го здогледав ова

насловот ми се виде чудно познат и чудно чуден и кога прочитав малце повеќе дознав дека се работи за рецензија на Прашина која што КОНЕЧНО влегува на кино во Полска. Сепак се разочарав кога видов дека киното во кое филмот ќе се прикажува е едно од најнепосетените во Вроцлав, и следствено не очекувам дека многу луѓе ќе се натокмат да одат ......

Филмот доби 3 ѕвезди од шест што во превод значи дека е солиден, но рецензијата не дава ниту мал поттик да се оди на кино, и тоа во толку ужасно кино и да се помине времето со еден од нашите експортни производи - делото на Манчевски..

Рецензијата ја пренесувам преведена (лошо и брзо), сепак ниту оргиналниот текст не е нешто особено вреден да му посветам повеќе време.

Барут и Прашина (така го превеле насловот - оу мајко )

бај Павел Моссаковски

уште еднаш линк

Ситен џепарош (Лестер) провалува во стан на Менхетн и за време на барањето плен ја сретнува сопственичката, стара емигрантка (Марфи). Бабичката сепак не пријавува полиција туку, нишанејќи кон крадецот го приморува да ислуша извесна приказна од минатиот век. Понатаму се преместуваме во Дивиот Запад каде што двајца браќа Лук и вљубеникот на библијата – Илаја се ривали за истата жена -проститутката Лилит. Победник е Илаја а разочараниот Лук заминува во Европа, поточно во Македонија, каде што ги користи своите револверашки способности како наемник во војната со турските окупатори.Но (имајќи доста банални причини), наскоро пристигнува таму неговиот брат....

филмот е доста чуден – како прво заради самата идеа на казната за крадецот со слушање на приказна а и заради преплеткувањето на две, сосема слабо поврзани со себе приказни – современата – која е своевидна рамка и историската – во вестерн стил.

Додуша, овој начин на раскажување на повеќе приказни наеднаш плеткајќи ги со себе Милчо Манчевски го употребил во неговиот гласен дебитантски филм – Пред Дождот, но таму разновидните мотиви се надополнуваа, што не е случај со Прашина.

Овде различните мотиви се премногу разновидни за да се спојат во една целина – се разбира ситниот крадец со сила свлечкан во средината на крвавата приказна на двајцата багабонти кои заминуваат во Македонија имаат некои допирни точки (пр. Се подложени на тестови, кои на свој начин им помагаат да се дефинираат самите себеси), но ништо посебно од тоа не произлегува. Исто така може да се каже дека една крава личи на фотеља бидејќи има четири нозе.

Ниту една од овие две приказни не е особено привлечна. Првата – за изненадувачката врска помеѓу џепарошот и старата дама е премногу психолошки натегната додека другата приказна е типичен шпагети вестерн за Каин и Абел е мачна и по едни пати непотребно крвава (овде споредливо со The Wild Bunch на Sam Peckinpah ) Се на се- се работи за амбициозно дело направено со голема помпа – сепак - со малку успешен резултат.

emigrant's dream set

2007-04-15T00:22:00.000+02:00

вечерва на мени

блогерај сланг

2007-04-13T10:46:00.000+02:00

што е тоа МОБИ ФИНТА?

цитирам -

- Ако правиш некоја Моби финта, да провериш како се билда клик-популарност секоја чест, ако едноставно се трудиш да бидел cool у клас, ама тоа да го постигнеш негирајќи се друго наоколу тогаш мислам дека некаде го губиш тлото. -

сето тоа наговестено во визионерскиот пост на Развигор од јуни 20006 - Развигор пишува Моби реагира

што е тоа блог елита -

Тоа што не идам да лижам газ по секој пост на Вуна, Букаро и на остала блог елита не значи дека немам поштовање за некои од нив...

што е тоа блог срање -

Што со постовите за загубени љубови, во стилот „засекогаш ќе те сакам“, што во напатените репортажи за некоја фудбалска утакмица, што во програмчињата за download... другото, срање (Еспешиали тоа блоговите за Лост и Чармд, ќе почнам да банирам ... Е ајде, пронајдете се во моите зборови, како досега... Некако не ви оди???

блогерај е цура -

Абе не кажав дека ја сум се разочарал од цурата Блогерај. Ја со неа сум си океј, т.е. не се филмам многу многу. На другарска база све.

предлог за нова моби финта

душебрижниците за блогов најголем успех достигнуваат со постови или како блогов нечини или како некој блогер не бил прав блогер. на таквите постови имаат и најголема читаност. изгледа нивната креативност тука и завршува.

сето ова и многу повеќе на предпоследниот пост на Ловецот од Арракис,
кој несакајќи прерасна во неофицијален речник на блогерај сланг - и прејде во легенда!!!

честитки!

во делот за коментари

Kurt Vonnegut R.I.P

2007-04-12T08:58:00.001+02:00

It ends like this: "Poo-tee-weet?"

I am, incidentally, Honorary President of the American Humanist Association, having succeeded the late, great science fiction writer Isaac Asimov in that totally functionless capacity. We had a memorial service for Isaac a few years back, and I spoke and said at one point, "Isaac is up in heaven now." It was the funniest thing I could have said to an audience of humanists. I rolled them in the aisles. It was several minutes before order could be restored. And if I should ever die, God forbid, I hope you will say, "Kurt is up in heaven now." That's my favorite joke.

How nice -- to feel nothing, and still get full credit for being alive.

Сигурна сум дека, доколку сега има прилика да прокоментира за својата смрт би рекол само
So it goes.

Poland loves Croatia!

2007-04-12T08:58:00.000+02:00

Под проектот Југополис се крие спонтано собрана група на полски познати и непознати рокери кои инспирирани од јадранот, убавите спомени од Далмација, Штафетата на младоста решиле да направат 10-тина ковери на ПАРНИ ВАЉАК, а при тоа ја изигнорирале најпеаната песна во Македонија – т.е на наши најчивијашката од нив – која почнува со бесмртните стихови – Ма шта да желим........

(и сега сите 14 годишници во околината пеат - СВЕ ЈЕ ТАКО ДАЛЕКООООО....)

Како резултат на тоа пред неколку недели се појави албумот – Сончева Страна на Градот и веднаш излезе првиот сингл кој со гордост ви го презентирам во форма на клип долу.

gdzie jesteście przyjaciele moi - формерли ноуд ас - Кад Кола Крену Низбрдо

(p.s за спотот, глумците кои се појавуваат се децата од црнобелиот филм, т.е серија)

Некои од песните можат да се преслушаат и овде

Исус Воскресе!

2007-04-09T18:25:00.000+02:00

а никој не ја знае....

2007-04-03T22:47:00.000+02:00

кај Филип открив, веќе стара работа (али ете, ние во ЕУ последни дознаваме), дека повторно ни го крадат фолклорот.
ај што ни го крадат, па не го ни признаваат дека е наш - бугарски бил
подобро нели да е анонимен, а не бугарски

него друго ми беше муабетот. Многу си ја сакам зајди зајди, ептен ми е мака што некој ми ја анонимизира на овој начин. Можам да додадам дека ми е мака и тоа дека ми ја бугаризира, ама првото ме боли повеќе.

Баш она пред некој ден седам и правам муабет со некој игнорантен пољак во врска со тоа колку е убава и фантастична македонија и сфе тоа
и велам дека - Македонија си е убава како таква, ама кога ќе се научи нејзината историја, кога ќе се разбере за нејзиното значење во светското културно наследство - е тогаш тек станува не само убава туку и света.

само проблемот е во тоа што треба да се објаснува што е тоа убаво и свето во македонија, и кога така објаснуваш а немаш пред себе барем глупави слајдови тогаш дури и самиот на себе глупаво и патетично си звучиш дека треба да објаснуваш тотално очигледни работи кои на многумина не им се очигледни.
и ги боли левото уво за тоа (автоцензура)
и се ок

додуша респект за композиторот - муабетот со Буш му беше на место, и покрај сета игнорантност што ја покажа за се друго.

Џабе јас тука везам кога се што сакам да кажам долго пред мене, пред Трендо, и пред сите други го кажал еден од најдобрите македонски поети Анте Поповски, слава му

Еве ја таа проста земја

од дволичен камен

и сонце

Децата уште незаодени каде откопуваат

лобањи по градините

Еве ја таа проста земја

од пајажина

и од води

Мудро слободата кај што ги запишува

селските имиња

Место икони по црквите

И каде летото како судбина

Трае до последниот востанат

Еве ја таа проста земја

од заморено дишење

и од молк

Низ која времето одминува

и пак се враќа

Со неа да го сподели лажното траење.

О, еве ја таа проста земја

од грч

и од чекање

Што ги научи и ѕвездите да шепотат на македонски

А никој не ја знае.

for old IRC's sake:)

2007-03-30T18:38:00.000+02:00

песнава спаѓа во категорија ВИВА ШИТС арно ама кога прочитав за што се работи, а се работи за една неверојатно важна работа, елементарна и суштинска, решив да ми стани песна на неделата - башка ја постирам и на блог

плус тоа - се вика АННА

и има позитивна порака - Anna can ban you! Ban you so hard!!!!!

never mess with Anna

I know a bot,
her name is Anna, Anna is her name
And she can ban you, ban you so hard
She cleans up our channel
I want to tell you that I know a Bot

I know a bot,
her name is Anna, Anna is her name
And she can ban you, ban you so hard
She cleans up our channel
I want to tell you that I know a Bot

That always watches everyone in our channel
And sees that there is no trouble in here
And it can no way be taken over
And remember, I know this Bot

The bot that nobody can kick
And she can kick when she wants
She kicks all the spammers
Ya, nothing can hit our Bot

(Ready for take off)

(Are you ready?)

A day has come, I couldn't believe
The channel was strange
I could never have thought to be so wrong
But Anna said to me "I'm not a Bot,
I'm a really a nice girl"
You have been very strange for me
I have nothing to tell
In my eyes you are still a bot

Her name is Anna, Anna is her name
And she can ban you, ban you so hard
She cleans up our channel
I want to tell you that I know a Bot

That watches everyone in our channel
And sees there is no trouble in here
And it can no way be taken over
And remember, I know this Bot

The Bot that nobody can hit
And she can kick when she wants
And she kicks all of the spammers
Ya, nobody can hit our bot

па се прашувам дали има песна за X i Y

потпишете петиција против промена на полскиот устав

2007-03-28T15:07:00.000+02:00

во врска со тоа какви промени му се закануваат на полскиот устав читај овде-

доколку сакаш да направиш нешто за спас на милиони полски жени кои од пред се здраствени (сериозно загрозување на животот) и социјални причини (инцест, силување) нема да бидат во можност да извршат аборција доколку уставот се промени прочитај подолу и доколку се согласуваш со напишаното, после размислување, потпиши се под напишаното

To:

President of the Republic of Poland

The Sejm of the Republic of Poland

The Senate of the Republic of Poland

We strongly oppose the initiative of the League of Polish Families (LPR) political party to totally ban the termination of pregnancy by the amendment of the article 38 of the Constitution, namely introducing the phrase “the protection of life from the moment of conception”. We are against this initiative since it creates a serious menace for all girls and women. The amendment of the article 38 will result in a deeper respect for the fetus than for a women’s life. The victims of rape, as well as women, who are conscious that the fetus is seriously and fatally damaged will be forced to give a birth. The pregnancy would not be even terminated if the life or health of a women is threatened. Paradoxically, article 38 which aims at the protection of the every person’s life, would not guarantee the protection of the life of pregnant women.

The LPR’s struggle to amend article 38 will lead to further limitation of the women’s human rights in Poland, among others a right to life, health, and dignity. Many women will resign from maternity due to the risk that in case of problems she would not receive medical help necessary for her survival. Is it this, what the League of Polish Families wants to achieve? The protagonists of introduction of total ban on the termination of pregnancy claim that the human life is of superior value. Yet this statement seems to be full of hypocrisy and cynicism. The League of Polish Families calls for the protection of the unborn life and at the same time struggles for the reinstatement of the capital sentence.

The means the League of Polish Families undertaken to introduce ban on abortion are also unacceptable. The Constitution has been accepted by Polish citizens in referendum. Article 38 has been extensively discussed in social debate. When the Constitution was put to the vote, electorate was conscious that the article 38 has an influence on the Polish abortion bill. It is not a hazard that it does not protect life from the moment of conception. There was no social consent for it. We believe that it is inadmissible to change the content of any constitutional article in a way other than referendum.

The initiative of the League of Polish Families is not only an objectification of a women but also stays in stark contrast with the more liberal law that can be exercised by women in almost all the EU Member States.

We appeal to the President of Poland, Lower and Higher House of the Parliament to refuse all the projects that lead to limitation of women’s human rights: a right to life, health and dignity.

List of signatures

за тоа како изгледа ситуацијата на жените кои се принудени да раѓаат дури и кога нивното здравје е сериозно загрозено и кои последици тоа со себе носи прочитај ја брошурата (пдф)

или на кратко - овде

вклучи се!

помогни!

разгласи!

what's up in EU (малце за аборцијата)

2007-03-21T11:27:00.000+01:00

Прв дел -

Полска е една од ретките земји (освен Ирска) во Европска Унија каде што католичката црква е главно легислативно тело. Кога на тоа ќе се додадат денешната влада која е глобално исмејувана во сите светски медиуми и во главно доста негативните асоцијации за полскиот народ во Америките (ever heard a Polish Joke?) и во Западна Европа (славниот мит за полскиот хидрауличар), ништо чудно што моментално половина Полска е испразнета. Сфе живо бега на Запад, во т.н ЕУ Пропер, каде што може со нормална работа да си приушти нормален живот, или пак, каде што попот од локалната парафија нема да прислушкува што се случува во нивните купени на 50-годишен кредит станови. Бегаат онаму каде што нивните деца нема да бидат принудени да одат на часови по католички катехизам и каде што министерот за образование а воедно и вицепремиер Роман Гиертих нема да ги омаловажува како држава. Бегаат од држава каде што друг вицепремиер има едно 5-6 кривични дела за којшто никогаш не одслужил казна и којшто никојпат не помислил да заврши средно образование со државен матурски испит, но тоа не го спречило да има едно 3-4 докторски титули на низа универзитети во Украина и Русија. (дури да напишам посебен пост само за тоа какви се низа чуда нуди оваа држава ќе преминам на главната тема)

Полска е земја каде што владее католички шаријат. Се разбира, слично како во Авганистан, овде правото е пред се свртено кон тоа да му го одзема правото на низа нешта на жените.

Во 1993 година, после 4 годишно дебатирање, полското националистичко-католичко лоби изгласа закон кој забранува аборција. Тој закон беше донесен откако, почнувајќи од 1956 година се до 1993 година, аборцијата беше дозволена и легална во сите приватни и државни институции. Во 1993 година пак, аборцијата е забранета во секој случај освен доколку настане -

загрозување на животот на мајката, или опасност од сериозно нарушување на нејзиното здравје
загрозување на животот на фетусот, земајќи во предвид дека детето кое што ќе се роди ќе биде смртно болно.
Плод настанат како резултат на нелегален сексуален однос, како на пример – инцест или силување.

Сето тоа го задоволи поголемиот дел од полскиот народ и така сите требаа среќно и весело да си живеат во Ватиколска со чиста совест дека ниту едно дете нема да биде убиено од неговата мајка (во најмал случај ороспија – освен тоа ороспија крвнички убиец кој ќе гори во деветтиот круг во пеколот)

Се разбира, на многу жени кои затрудниле против своја воља дали како резултат на проституција дали од оргија дали од други настрани ситуации, не им било ускратена можноста да абортираат. Доволно за нив е да земат денешен дневен локален вецник и во мали огласи да побараат еден од илјадниците гинеколошки габинети каде што постои шифра - операција.

Таа операција кошта околу 500-600Е и во глобала малку луѓе можат да си ја дозволат. Но сепак, се тврди дека во Полска има до 200.000 операции годишно. (и многу премолчувани смрни случаи од истите, ама тоа е посебно тема)

Наредна можност која е најверојатно побезбедна но и те како поскапа и недозволива за многу е тн. Аборциска Туристика во една од соседните земји каде што нема никаков проблем со легална аборција. Слично е и во Ирска каде што ирските жени веќе се избориле за легално рекламирање на агенции кои нудат посредување во аборциска туристика во соседна Англија.

Нареден начин е истовремено прославување и евентуално јадење домат или пак јајце по стомак на бродот – Лангенорт кој плови под Холандско Знаме и од време на време допливува до едно 100-тина метри до полскиот брег каде што жените можат да допливат со чамец и да добијат гратис средство за поронување кое што исто така не е легално во местото од каде што допливал чамецот.

Тој начин е препорачлив за радикални феминистки кои секако скоро и никогаш не се трудни оти кој будала би сакал да спие со жена која не се депилира или не носи прслук. Плус тоа радикалните феминистки имаат мустаќи и повеќето се лезбејки.

Доколку некој нема пари, можност или храброст за некои од овие три чекори стално може да се преправа како ништо да не се десило. Тивко да се породи дома, (па нели порано жените така правеле) а после тоа детето да се фрли -

а. во камин

б. да се исече на парчиња и да се стави во буре за туршија (повеќекратно)

в. да се завитка во ќеса и да се џитне во контењер

г. да се остави пред црква (некои цркви веќе имаат за тоа и посебен сејф каде што се фрла детето и така детето преживува и останува во дом за деца, или ако има среќа е посвоено ) - последното сценарио е најоптимистичко. Песимистичките делови се појавуваат за неколку години, но се сомневам дека некое од тие деца би сакало да заврши под а, б или в

толку, stay tuned for the second part:

Alicja Tysiąc – жртва на католичкиот шаријат во Полска

пролет, лето, есен,зима....

2007-03-15T21:52:00.000+01:00

Не е до недостатокот на инспирација. Инспирација има со лопата да ринеш. Не е ниту до мрза, иако тоа е лавовски дел од тоа зошто постови има се помалку. Единствено рационално објаснување ми е фаза – не знам дали има крај или не.

Ама ете вечерта ми започнува фино. Јас, Екранот, Спејс Одити, тукушто направено кафе (вечерно, не ми влијае во заспивање), Ел&Емите и повторно јас. Идеална комбинација за поминување на самостојна интроспективна вечер, каква што немало одамна. Јас сум по малку степска волчица, колку и тоа банално да звучи (не само што звучи, туку и вришти – ми вели едно ѓаволче во увото), ми треба ограничена самотија. Вака инстроспективно и самотно седејќи си пред екранот ми убав, си мислам со што ќе си го исполнам животот во најскоро време и заклучувам дека не сум сериозна у ствари.

А зошто?

Наместо да ја контемплирам смислата на животот јас веднаш почнувам да ги планирам неколкуте наредни месеци и едниствениот заклучок што ми доаѓа во главата е дека сакам да одам на концерти, опен ер фестивали или да купам мп4 плеер (каков ајпод, некој тн зулемарка)

Што најверојатно значи дека мозокот ми е тинејџерски. Денес дури и бев во типичен тинејџ шоп и купив типичен тинејџерски Т-шрт со некое пиле, само што нетинејџерски намерно купив најголем можен број од истото.

После тоа одам да одржам час во банка. И така пред мене седи петточлена група од 7-77 ( т.е искрено, од 22 до 36) и слушам како сите членки на таа група зборуваат на мошне лош англиски за своите планови од типот на – кола, стан и дете.

Се враќам дома а по патот играм монопол на мобилен. Седнувам дома пред компјутер и се чешкам по главата ми. Ајде си велам, Ања, што паметно ќе размислуваме ние вечерва?

И ете како резултат, сепак помислувам на тоа дека покрај тоа што годинава се претворив во машина за заработување на пари, свесно ги откажав викендите и а со тоа и петоците и саботите навечер, и покрај што се трудам од петни жили да глумам сериозен граѓанин и колку што може поредовно да плаќам осигурување како самовработен фриленсер, тоа ниту малку не ми помага ментално да се сменам.

Се уште сметам дека најдобрата работа на светот е зајдисонце во Вагатор. А во недостаток на првото не можам да дочекам да расцутат грмушките пред балконот.

План за иднината?

Единствено што ми паѓа на памет после овој интроспективен пост е тоа што најблизок план ми е да започнам да одам на работа пешки слушајќи некоја пролетна world music компилација на мојот нов no name mp3.

И сметам дека планот ми е првокласен! Башка тоа, знам дека ќе ми се исполни.

ova ona

2007-03-12T23:34:00.001+01:00

Read my VisualDNA™ Get your own VisualDNA™

me, again

2007-03-11T01:26:00.000+01:00

јутјуб is the work of the devil!!!!!!!

јас искрено се извинувам, арно ама на овој блог не можи да ја нема песната на моето детство т.е младост т.е уатевр

therapy? - opal mantra

и се би било во ред со мене, до колку веднаш после пастање нА истата не ми доаѓа тн РИПЛАЈ на следното

да му се сневиди, Томе Јорку, we coudl be together, think about it (eminem)

radiohead - inside my head - reding festival, tome ko bese plavus i ko mi bese simpatija, dodusa ushte mi e ama deka dvata sme vo brak da ne recat mazot mi i zena mu neshto....

enjoy

fergie - nostalgia sweet childhood!!!

2007-03-11T01:08:00.000+01:00

да се се приклучам на акцијата на МОБИ

ај да ве видам ова ?????????

remember this?????????????

useless post

2007-03-04T00:00:00.000+01:00

Звучи банално или уште побанално

ама јас сум ти у ствари еден голем носталгичар, и вечерава пак ме фати

и поздрави до моите good bye teens

за една личностод женски пол која не знае дека пишувам блог (or so I've heard)

It's amazing
With the blink of an eye, you finally see the light

и така натаму ;)

samo za bitola porn fan club i lepo drushtvo!

2007-02-28T13:28:00.000+01:00

та не сме саде ние

2007-02-26T09:57:00.000+01:00

Кога се прашуваме дали подобро би се продали градите на Елена Ристевска и тоа Што таа сака да ни го ДАДЕ или ТоА дека КаРоЛинА има душа балканска. Гласам за првото.

Душа балканска бре? Поужасен текст немам слушнато во животот!!!! Вакви текстови можеа да поминат во 1965 на фестивалот Скопје, тогаш уште далеку од Евровизија. Кога Каролина би имала конкретна ПуНЏа и Паул Модријан СукЊица – со боите на тогашна СФРЈ.

Кога подобро ќе размислам, доколку песната навистина тогаш би била напишана, (Ах Гриша Копров – закасни!!!!повторно!!!), би имала и посоодветен аранжман (не дека нешто му фали на аранжм,анот ама со текстот се се гнаси редно), т.е некои виолини и чаробни фрули, цел оркестар симфониски, со цел да се покрие текстот.

Кога уште подобро ќе размислам, малце и се засрамувам дека посветувам место на блогот на евровизија. Најдобар пример за засрамување се пољаците.

Во полска моментално ако си пеач, ондак е резил да одиш на Евровизија. После феноменалната песна на (на тогаш) феноменалната Едита Гурњак, која зеде некое си второ место со најшовинистичката песна на светот со наслов – јас не бев Ева. (to nie ja byłam Ewą)

пољациве година за година пуштаа се поимецилска песна за последната година да отидат на врвот на кичот со Их Трое. Кога зборувам за Их Трое зборувам за КИЧ којшто сите турбофолкери на балканот не би можеле да произведат а сите мафијашки боливуд продуценти ви се откажале довека од филмска музика.

После тој музички полски крах представен пред Европа – наредната година никој со име кое повеќе од два пати се појавило на радио не се осмели да учествува на евровизискиот избор во Полска. Како резултат – освен 10 дебитанти со 10 ужасни песни кои што се директно инспирирани од Мајкл Болтон или Лајонел Ричи (со сета почит за неповторливиот израз на лицето на вториот и неодоливиот блонд на првиот) , се појавија и 5-6 гости од Данска и Шведска кој ред по ред ги редат сите избори на евровизија на балтичките и скандинавските земји нудејќи некои песни кои би можеле да бидат напишани од Скорпионс или Мајк анд Де Механикс. Со таа разлика што гостите исто така се на возраст на горенаведените артисти.

Како резултат на општонародната мизерија и слабата гледаност на изборот победува тинејџерскиот Руско-Британски Дует со уштепотинејџерско име – Џет Сет со песна која претендира да биде Фергилишс ама завршува како Бурделишс пред кооперација или евентуално КОКО ЏаМбО - форевер.

Ако се уште имате храброст да слушате – клик.

пс. снимкава им е од Шпанија, со други зброви – РАБОТАТ НА ПИ ФАКЕН АР!!!

Coupland attacks!

2007-02-15T10:35:00.000+01:00

„Отидов на прошетка со Мисти и мама. Таа ми го повтори разговорот кој што го слушна од двајца старци со Алзхајмерова болест (мама волонтира во дом за старци)

А- Како си?
Б- добро, А ти?
А- Како си?
Б- Добро.
А- Се е во ред?
Б – Како си?

Почнав да се смеам. Таа ме праша зошто, па и реков – тоа ме потсетува на интернет чат. Ме замоли за пример. Ете го примерот-

А- здраво
Б- здраво А
А- здраво Б
В – здраво
А- О! Ете го и В1
Б – Здраво В!
А – ВВВВВВВВВ
В - А + Б = А+ Б
А – Морам да бегам.
Б - Здраво, А
В – здраво , А
Б – Чао
В – Чао чао.

Ете баш така изгледа – објаснив – тој волшебен, револуционерен дијалог, на којшто секое списание на земјата му посветува тони хартија.”

Даглас Копланд, Мајкросерфс, книга издадена 1995 година.

Вистинско изненадување е фактот дека навистина тој револуционерен дијалог – остана потполно ист во последните 12 години.

Web 2.0 Beautiful, scary, us!

2007-02-08T23:34:00.000+01:00

no comment

What's up in EU (која не е она што беше)

2007-02-06T11:32:00.000+01:00

Освен тоа што Полска е ВТОРА (ебаго, стално втора, арно што го имаме Малиш) во одбојка и ракомет, (Второво е новина во државата, пољаците масовно учат што е шест и девет, и зошто се туркаат и фаулираат нон-стоп во спортов) најнова афера во оваа веќе стара членка на ЕУ е секс – туризмот на англичаните во Краков, Вроцлав и останати поголеми гратчиња.

Кога ќе се види седнат во најскап ресторан на сред плоштад во Краков човек кој повраќа со Гинис на маса повеќе од веројатно е дека се работи за англичанец. Ситуацијата е веќе стара и позната а сега се промени тоа дека почнаа за неа да пишуваат по весници. Наводно, на сопствениците на клубови веќе не им одговоара да англичаните прават ергенски вечери во нивните дуќани. Не им одговара, бидејќи после таква вечер -
а. даваат отказ сите келнерки кои бидуваат во најмала рака (хм) штипнати по задникот.
б. избацивачите на кои им е повратено во скут
в. чистачите кои мораат сето тоа да го чистат и да берат стакло
г. шанкерот кој што не може да стигне да тури вотка бидејќи истовремено некој му го граба цело шише.
д. сопственикот помислува да отвори тезга на пазар и да продава праз до крајот на животот.

Проблемот е настанат поради следните оптимистички фактори -

а. евтини летови (Лондон – Вроцлав до 30 евра)
б. евтини кафани во вроцлав (без претеризам за македонски услови и мој џеб, ама за британски и тоа како) – цена на пиво, просечно 1,5 за пола литар, мерица вотка од евро до 3. и приично ефтино јадење.
в. ефтини хостели и хотели (до 2 ѕвездички)
г. клубовите во Полска работат дури има луѓе (не ретко до 13 часот наредниот ден)

и можеби најповеќе од се

д. ефтин секс, понекога гратис земајќи во предвид дека некој сака да си обезбеди фри смештај во Лондон кога ќе замине на работа таму на лето.

Резултат - во Краков на вратите од пабовите се појавија написи со следна содржина -

From Russia with Love

2007-02-02T10:45:00.000+01:00

православие долази са југа

Пиатница долази из Русије! Некаде во 3-4, кога гужвата во Мањана почнува помалку да се расчистува а на сепарињата заспиеваат првите алкохолизирани лица. Кога девојките кои играат на шанк и на маси ќе се смират и слезат долу да пијат кафе, пуштачот на музика такозвани диџеј ќе сака да не релаксира со следново-

во резултат на тоа се горенаведено се разбудува, качува на маса и шанк повторно, газдата носи фри вотка и сите гласно рикаат - мајајајајајајајајајамајка! оооооооооо!

и кутрите келнерки мораат да работат до 7.

песната е најдоброто од Русија ем Украина. Групата се вика Пиатница (5'nizza) и го прават најдоброто источноевропско РЕГЕ на свет.

не бев способна да најдам официјален спот на песната на јутубе, ако некој има инфо ќе бидам пресреќна.

Goa - vistinska

2007-01-31T12:27:00.000+01:00

клипов не е баш репрезентативен кога станува збор за туристичка понуда на гоа, нема да видите убави плажи, журки и така натаму, ама кога го гледав заклучив дека има доста допирни точки со моето искуство, како на пример

1. песови, (ме ухапе едно)
2. слонови (ако сакаш да го погалиш има такса)
3. гњавење на туристи на плажа (види масажа и жена која продава саронзи за 10 пати поскапо него во Анџуна)
4. Ком си мај шоп, Анџуна пазар - најбесен маркет на светот со најубав поглед
5. приказ на начин на перење а богами и капење во цела Индија ( не само во Гоа)
6. глупави туристи, најиритирачко од се

ИНЏОЈ!

shut the feta

2007-01-29T09:53:00.000+01:00

Ај на кратко, штофета да предадам

Јас сум/бев/мислам

1.веќе пола година хепили мерид, мислам дека за ова малку луѓе знаат.
2.Едно време бев музички фанатик со доста истанчен (или ограничен) вкус, сега скоро и да престанав да симнувам музика.
3.Пеев во хорот на Си-До, кога излезе легендарната НаТаШа од трето три, и тогаш ми се исполни желбата да влезам во музичко студио.
4.Ни ЕУ не е она што беше.(од 2004)
5.Имам во план да емигрирам на крајот на светот, што подалеку тоа подобро. Искрено, ја мразам Европа, досадна е.

Штафетата не му ја предавам на никој, оти мразам ланци, алки и синџири. Не ми праќајте. фала.

VEST - JEDINA INSPIRACIJO MOJA!!!

2007-01-23T12:56:00.000+01:00

ЕТЕ И денес (туку вчера беше) мојот најомилен весник ВЕСТ ме инспирира да го цитирам како пример за следење и обожување. во овој број Вест ме потсетува зошто Битола на лето ми оди на нерви, и тогаш кога сум во Охрид.

- Битолчанката Емилија Поповска е избрана за нај пуфла, на изборот што се одржа во петокот вечерта во кафе барот "ФХ" во Битола. Титулата најпуфла, едногласно и беше доделена на Емилија, студентка на Економскиот факултет во Скопје, која ги исполни сите критериуми за учество на овој избор.А освен што требаше да биде битолчанка, потребно беше девојката да оди на плажа по штикли, да има "откачено" минимум дваесет додворувачи и кога ќе биде доведена во ситуација да и "падне" носот - да не се наведнува за да го крени.
-Среќна сум што токму мене ме избраа за најпуфла во Битола, но на јавноста сакам да и кажам дека пуфла нема ама баш никаква врска со изразот шмизла. Вистинското значење на зборот пуфла во Битола е поинакво одколку во другите места во Македонија- рече по завршувањето на изборот првата битолска пуфла Емилија.
М.П. -

за слика на битолската најпуфла и дополнително дружење со исконските веди на Вест кликни овде

на здравје.

Карпе дием

запис

2007-01-20T15:39:00.000+01:00

Летото се чинеше магично.Веќе одамна немало такви лета. Лето, куси ракави, долги седења под Саатот и уште подолги дремења на ѕидот. Тоа беше најдоброто што можеше да се случи во летото бидејќи летата беа токму за тоа. Се седеше на весници, камења, горниот дел од клупите кој служи за потпирање, се седеше на скалите под Стопанска Банка и кај турското училиште. Се седеше на многу места. Тогаш уште улиците во градот изгледаа поинаку. Немаше поминато поворка со факели, немаше палење свеќи на плоштад. Генерацијата 98/99 се уште се немаше разочарано од животот. Се работеше по третокласни кафичи за 150 денари. Се пиеја три скопски во расход. Дење се спиеше некаде до три а потоа се чекаше задисонцето на балконот на Димче Лахчански. Се превртуваа филџани со кафе и се криеја цигарите Вечерта светеше крстот на германски гробишта. Светеше низ прозорецот и гаснеше веднаш кога изгреваше сонцето.

Наутро се одеше во продавница кај Џорџ и се пишеше млеко, леб и бос во меко. Потоа следуваше прашање дали татко ти знае дека купуваш цигари за себе за неговите пари. Да знаеше татко ти. Што ти е тебе бре, што ти е гајле уствари.

Таа доаѓаше секојдневно. Гледаа телевизија. Поминуваа со прстите низ кориците на книгите. Ги допираа листовите на фикусот кој растеше веднаш до полицата. Се молчеше и се зборуваше. Поминуваа денови, долги ноќи и летувања. Се одеше на базен, т.е на кафе на базен. На олимписки се уште немаше лизгалки и можеше да се јаде доста ефтини ќебапи. Најубаво им беше еднаш кога базенот беше празен и почна да врне дожд. Преостанатите брзо си отидоа и беа сами на олимписки базен. Едната од нив можеше да издржи под вода подолго. Го препливуваа базенот и капките дожд ги заслепуваа. Потоа трчаа водени низ градскиот парк, мислејќи си дали ова што го прават е паметно додека има летна бура. Дотрчаа до спортската сала и седнаа на скалите под неа. Имаа по 20 денари во џебот и, откако преврна дождот отидоа по празни сендвичи. Лебот беше со сусам. Внатре имаше помфрит, салата и многу мајонез. Ги јадеа своите сендвичи под чадорот на сендвичарата. После тоа одеа дома пешки. Со полни стомаци, водени, среќни во летото во 1999.

Вечерта пиеја смедеревка. Вечерта повраќаа. Вечерта седеа на скалите и пиеја смедеревка. Полнеа во пластични шишиња. Од две литри. Купуваа цигари на парче. Седеа и пиеја смедеревка. Се враќаа дома пијани, редовно после повраќаа, наредниот ден се будеа и го гледаа крстот на германски гробишта како упорно зрачи низ нивниот прозорец. Иако се уште беше ден. Летото беше магично. Имаше сулфурно жолта боја и розови прамени. Одамна немаше такви лета.

моменти на Себенедостигање

2007-01-13T00:59:00.000+01:00

Во еден миг пред очите и помина се. Четврт век зад неа, неодредено време пред неа. И помина пред очи се сосема случајно, тогаш кога најмалку го очекуваше. А имаше такви моменти. Ги нарекуваше моменти на Себенедостигање. Се огласуваше во неа еден глас - Си недостигам си недостигам си недостигам и велеше. Тоа беше нејзин глас.

Во тие моменти наеднаш чувствуваше голема тага и возбуда. Животот поминува низ прстите а најубавите мигови од него не можат да се задржат. Поминуваат и тие како зрна песок низ прстите. И во тие мигови се случуваше тоа што го нарекуваше Себенедостигање. Затоа што себеси е најтешко да се фати во дланка. Себеси е најтешко да се гушне и утеши. Себеси е најтешко да се бакне и тапка по рамо. И се чинеше дека она по кое што копнее е таа, дека замина и нема да се врати, а се уште е иста.

Се уште е иста а нема никогаш да биде иста. Се уште е иста а никогаш не била иста. Сегашноста е недофатна бидејќи веднаш се претвора во минато. Минатото е неопфатно бидејќи секогаш го сокрива сегашноста. А понекогаш имаше моменти на Себенедостигање, Себебркање и Себеоплакување. Оплакување на себеси исчезнато во минатото. Оплакување на недостатокот на изворот кој гасне. Одвраќање од новото иако е неизбежно. Талкање во место. Музеј кој сама си го подигна за самата себеси. Фигури од восок кој се стопил. Фигури кои се слеваат во една голема лава која набрзо исчезнува.

Во еден миг поминува цел живот од првиот плач до првиот пораз. Од првиот транс до првото поливање со ледена вода.

И кога помислуваше на сето тоа што не ни можеше да го опфати во една мисла. Кога наеднаш затреперуваше и гаснеше, тогаш не можеше ништо друго да направи освен да испушти воздишка и да се гледа извесно време во таванот. Таванот е бел, свежо фарбан, чист и ослободен од било каква содржина, метафора и смисла.

Извесно време медитираше гледајќи се во таваност како лек за моментите на Себенедостигање.

Понекогаш тоа и помагаше.

Симон М.- оган и вода

2007-01-11T11:57:00.000+01:00

На една бандера, на која што случајно погледна вчера, така за едно 30 цм повисоко од мене забележав залепен скромен леток. На летокот имаше две црно-бели фотографии со црномурест тип со покриени со црна лента очи. На едната фотографија седи потпрен со раката на брадата,онака филозофско настроен. На другата пак изгледа пообично, поафрикански и да не беше лентата сигурно ќе не погледнеше право во очи. На летокот напишале со болдирани букви – смртна казна за Симон М. ХИВ терорист!

Во суштина, тоа беше содржината на летокот. Поминаа неколку недели.

Прв пат го слушнав тоа име пред неколку недели. На вести на радио слушнав дека некојси Симон М., Камерунец со азил во Полска заразил неколку полски моми со ХИВ иако знаел дека е носител. Една девојка пријавила во полиција уште пред пола година, но полицијата не презела никакви мерки се додека бројот на момите не достигнал 4. Оваа вест немаше да го засегне моето внимание доколку не беше пратена со уште еден додаток – Симон М бил многу згоден и најчесто ги запознавал девојките по журки во некои ептен кремски места. Девојкие паѓале на тоа што дотичниот бил наводно познат поет и драматург и ги молел девојките да му помогнат да преведе од англиски неговите дела.
Е ова си реков мора да е интересно, ајде да видиме кој славен херој сме го гостеле во Варшава.

После неколку неуспешни обиди на гугле, успеав да ги откријам преостанатите две букви од неговото име (има една книга за дневникот на Адриан М., носат исто презиме). После тоа беше лесно, напишав име и презиме на гугл и добив безброј страни.
Стварно бил славен.

Решив да проверам зошто. Барајќи така видов дека лицето С.М има и блог, и тоа на англиски. Веднаш почнав да го читам. И еве што открив.

Симон си живеел во Камерун. Работел како новинар во два весници – еден про а еден контра влада. Кога му дале ултиматум да одбери еден го одбрал весникот на опозицијата. Таму пак напишал за тоа како владата е корумпирана и лоша и сфе, и завршил како бегалец во Гана. Во Гана пак не му било интересно па, апелирајќи до ПЕН клубови, со помош на Канада најпосле се нашол во Варшава, каде што прво живеел во хотел со 5 ѕвезди, се разбира на сметка на полскиот ПЕН клуб, за после да биде брзо пренесен во студентски дом а на крај во дом за бегалци. Во Полска е веќе 6 години, и за тоа време се прославил со многу работи освен тоа за што напишав на почетокот. Како прво основал театар со други бегалци и заедно играле 4 негови претстави. Последната претстава се вика – Печатот на Расата (race stamp). Како второ почнал да издава списание во кое што го опишувал животот на бегалците во Полска (околу 2000, претежно чеченци и африканци, не им е интересно, имаат по една соба на фамилија и скоро никакви средства за живот, ама тоа е друга тема)

Се разбира, живеејќи во Полска Симон наишол на цела низа проблеми. Меѓу другото заради својата раса. Најтежок проблем (освен овај кој што го има сега) беше тоа што го обвиниле дека не платил за бензин бидејќи им се видел многу црн. Сепак, сопственикот на бензиската станица му се извинил и се среќно завршило. Освен тоа Симон често помагал во решавање на расистички конфликти во Полска, пишувајќи за нив во весници и ингерирајќи во безброј невладини организации. Сето тоа го документирал и удостапувал. Неговата активност против расизмот му донесе и титула – Антифашист на Годината доделена од антифашистиката организација Нигди Вејнцеј (никогаш повеќе). Објавил и една збирка поезија преведена на полски. Симон пишува на англиски.

Обвинувањата дека е ХИВ позитивен не биле новина за Симон. На својот блог напишал и за неговите неуспешни врски со пољакињи кои што не можеле да се врзат подолго време со него бидејќи бил африканец. Како претседател на друштвото на азиланти и, како што погоре напишав, Антифашист на годината, бил напаѓан многу пати, буквално (скин атекс) и преку озборувања (бил хив позитивен). На блогот тврди дека иако никогаш не се тестирал не е возможно да има ХИВ, и воопшто пољаците се расисти кои тврдат дека секој африканец има сида и како не им е срам.

На вестите тврдат пак дека Симон бил тестиран веднаш кога почнал да живее во домот за бегалци. Било утврдено дека е позитивен и тој многу добро знаел за тоа.

И сега не се знае ништо. Имаме две страни на истата приказна. Имаме околу 4 заразени девојки. Насекаде апели да сите жени кои спиеле со црнци користат презервативи. Насекаде апели да секогаш кога ќе се види црнец да му се плукне во фаца. Се заради Симон М. Тој е хив терорист. Намерно заразувал. Гад! Мајмун! Црко дабогда!

Полските медиуми оживеаа. Секојдневно не ранат со нови податоци за Симон. Полските интернет форуми пукаат од расистички изјави. Се чини дека треба мало пламенче во вид на Симон за да излезат сите наши скриени стравови и омрази кон непознатото и кон она што не сме ние. Ние бели а тој црн. Ние здрави а тој со хив. Доволно е тоа за смртна казна. Доволно е тоа за да почне да се рика и мава. Доволно е тоа да сите припадници на другита раси се плашат да излезат од дома.

Симон М. Е во затвор. Доколку ова сето што се тврди за него во медиумите е вистина тогаш сигурно дека многумина би се откажале од својата толеранција и своето пријателство кон целиот свет. Гледањето на светот црно-бел повторно овде победува со целиот спектар на бои кој иако шарен и убав бара доверба, внимание, акал и отвореност истовремено. А тоа да се достигне е богами тешко. За тоа треба време.

Мене ми остана само да се надевам дека нема повеќе да има слична афера после која што на зидовите и бандерите од градот ќе читам смртни пресуди за странци. Ми остана да се надевам и дека ова е последен момент каде што ми се чини дека она што пољаците го претрпеле до 45 добар дел од нив ништо не научило. Ќе седам и ќе чекам. Имаме топла зима.

п.с нема презимиња и линкови намерно, кој сака може да побара сам, многу е лесно.

незадолжително

2007-01-03T13:28:00.000+01:00

Каква ли музика се слуша кога се пишува? Дали е тоа нешто што треба да долови атмосфера на као...творење уметност демек? Пишувам и слушам Адаџо Г Минор на Албиниони. Се вивнувам и творам чиста блескава пајажина од букви и сите кои го читаат тоа автоматски паѓаат во несвест понесени од неговата моќ на дробење глупости каде што некои можат да препознаат и исконски мудрости. (пример – Коељо, Љ-то е намерно)

Каква ли облека се носи кога се пишува. Дали да седнам сега пред мојот фантастичен екран со подвезици и штикли. Па да пишувам за фетиши пушејќи слимс цигари? Дали да си ставам вештачки нокти и веѓи, да ги бојосам во лилаво и да пишувам за педесетите? Да ставам бинди на челото и сари па да пишувам нова Рамајана? А можеби најдобро е да облечам фармерки и кратка и тесна маичка во која што ќе се почуствувам помладо, посвежо и ќе си припомнувам за блажените ми и полни со типични гревови тинејџерски ноќи. Ах, којзнае за што би пишувала тогаш. Тоа дрога, тоа алкохоли, тоа мирц чатови.

Најпосле, каде да пишувам. Дали да излезам на плоштад облечена во долго црно палто со голема црна капа. Да седам пред зграда и да се инспирирам од моите при-крајот-на-животот-ама-со-и-то-каква-бурна-помината-младост комшивки. Да пробувам да ја замислувам тетка Коца која не ми враќа добар ден во влез и два пати ми опцу ( а не и личи, стварно не и личи на годините), како млада нимфа, со долги руси плетенки и народна носија како полни вода од изворче и го сретнува идниот и маж за потоа долго и среќно да живеат на први над мене и долго и среќно да ги поминуваат потоплите годишни времиња на клупа. Дали да седам во детско игралиште и да контемплирам над невиноста на децата. Тие слатки, искрени суштества кои први ќе те исмеат кога си чакрлив и први ќе плукаат по тебе кога си дебел и во инвалидска количка. Пред да научат дека тоа не го бива и дека не е културно и другарски.
Да влезам во Мањана и да нарачам пиво. И тоа гинис, иако не пијам Гинис ама ќе се посветам за вишите цели на самокреацијата. Да седам, овојпат не пушејќи, бидејќи пушењето во јавност не е модерно. Единствена добра асоцијација со цигари е баш поврзана со Америка, најдобрите тајни клубови за време на прохибицијата.

Или онака, тресејќи се од студ, на пример денес, во 7 саатот наутро. Кога овде се уште е ноќ. Се чуствувам како Кочо Рацин на култниот му таван, иако сум во полоша ситуација бидејќи дува силен ветер и свеќите сигурно би се изгасиле.
Ах, тоа чувство, да пишуваш и да лебдееш. Да се изнесуваш и пиеш абсинт со твојата муза. За жените е потешко да најдат муза. Треба да бидат лезбејки. Или да побараат Муз. А Муз не звучи отмено и уметнички. А можеби затоа тек жените почнале да пишуваат од неодамна и тоа само за некои дрн дрн работи кои малку кој маж ги интерерсира. На пример за орканските висови или пак за Скарлет О Хара за на крајот да се избрукаат со Бриџет Џонс.

И така си седам и редам без цел и поента. Барајќи НЗС помеѓу мене самата и она што треба од мене да се стори ако пишувам. Она што ќе настане од мене доколку продолжам. Она што во мене ќе остане искрено и сето она што ќе го излажам ако продолжам. Она што ќе го изобличам и она за кое што нема никогаш да напишам.

За најпосле, дволично и лицемерно, безобразно и безсрамно, сето ова го покажам и веднаш за тоа да зажалам.

the Rushdie Experiment

2006-12-31T12:06:00.000+01:00

Анонимен новинар (поради безбедносни причини) пишува за тоа како луѓето денеска го доживуваат Салман Ражди, скоро 17 години после клетвата наложена на него заради неговиот роман Сатански Стихови.

Во – експериментот Ражди авторот шета низ Техеран со книга на Ражди во ранец и дискретно се обидува да разговара со различни ле за тоа што за нив претставува чинот на Ражди.

The Rushdie dilemma, I began to understand, was no longer about the writer, but about Iranians—a dilemma that they felt they have to confront at some point of time, although no one is sure when that time will come or how this confrontation would be carried out, and against who.

If Rushdie were to dare visit Iran in the near future, he may or may not receive a fair trial, but he will receive a lot of empathy. But the sad truth is even though empathy is necessary and important for Rushdie in a place like Iran, it will most probably be conspicuously silent in the public space. And what good is that for a dead person.

last christmas - како да се заработи пари од само еден збор

2006-12-23T10:30:00.000+01:00

немам коментар, само линк и цитат

The song's Christmas theme was essentially a ruse to draw in the festive market as the lyrics were entirely about a failed relationship, which just happened to come to a head the previous Christmas. There were no other words or expressions within the lyrics with a seasonal theme or hint, except for a sleighbell effect during the instrumental interlude.

oh that xmas not too many people knew you were having toilet sex with a similar to you
(римувам де)

интересен наслов

2006-12-17T11:58:00.000+01:00

Наидов на интересен наслов на Вест, каде што и те како има често интересни наслови. Сепак, овој толку ме заинтересира ем заинтригира што решив да го препишам на блог. Башка едно зборче во него би ми донело кликови повеќе ....ха ха

Помеѓу насловот а текстот се забележува блага шизофренија. додека насловот вришти и рика - КУПИ МЕ!!! МАЛОГРАЃАНИНУ! ОВДЕ ЌЕ ПРОЧИТАШ ЗА КУРВИ!! УРААА!! текстот го одзема цело задоволство и возбуда бидејќи зборот курва е заменет со зборот проститутка.

И сега се поставува основното прашање - Кој е курвата овде? Одбери точен одговор.

а. загрозените од серискиот убиец проститутки?
б. ВЕСТ

Прашањето е чисто реторичко. Одговорот е очигледен и се разбира дека не е а.

за мојот врсник

2006-12-15T11:58:00.000+01:00

Gdanjsk osamdesete
Uzavrele tvornice
Dva puta se ne ?alju
Tenkovi na radnike
Tenkovi na radnike
Tenkovi na nas

(Азра – Пољска у мом срцу)

(додуша песната не е баш хронолошки точна со опишуваните настани кои започнаа во 1981 ама е најблиску што можев да најдам, башка Азра е!)

Имам 25 години. Се родив во пролетен ден. Кога имав 1 година милицијата уби матурант. Три дена после мојот прв роденден брутално беше претепан нареден матурант. Загинаа уште стотина други матуранти, студенти, рудари, бродоградетели, луѓе кои сакаа слобода или не сакаа ништо посебно. Загинаа заради бог знае што, без никаква особена причина. Загинаа и ги нема.

Се родив скоро пет месеци (без два дена) после 13 декември 1981. Пред 25 години.

На 13 декември во 1981 година пољаците на телевизија го видоа претседателот Војчех Јерузелски. Со смирен глас се обрати кон народот им рече дека од наредниот ден веќе ништо нема да биде исто. И не беше исто три години. На 13 декември интернираа 3000 луѓе. Сите од нив членови на Солидарност. Наредниот ден на улиците кружеа тенкови.. Три години полициски час. Три години апсолутна цензура. Секое писмо, секој телеграм отворан и читан. Три години кога се креваше слушалка на телефон се слушаше „разговорот е контролиран„ Три години глад и беда. Три години во продавници има само киселина. Три години се чекаат километарски редици за леб. Три години очекување да тропнат на твојата врата и да те однесат во непознат правец. Неброени жртви, нелегални емигранти кои бегаа од пеколот.

На прашањето зошто имаше воена состојба во Полска не е лесно да се даде одговор. И после 25 години ништо не е сигурно и никој не може да даде 100% одговор. Официјално Јерузелски во својот патетично-драматичен говор на 13 декември 1981 укажа на опасност од интервенција на силите на Варшавскиот Пакт во Полска. Причина за тоа би биле анти-комунистичките движења кои земаа се поголем замав во земјата. Економската ситуација во земјата пред декември беше повеќе од ужасна. Се закануваше енергетска криза. Имаше опасност да нема огревање во претстојната зима. Сетоа тоа, помешано со паника и несигурност за иднината на земјата беше делумно причина за тоа што се случи подоцна. Другото е историја, млада и неистражена. Млада и тајна.

Војчех Јерузелски моментално е омразен и почитуван истовремено. Никогаш не бил осуден и жевее спрема сите привилегии на минат претседател на Полска. Никој не му го одзел воениот чин на генерал и живее удобно. Навикнат е на тоа дека секој 13 декември пред неговата куќа доаѓаат неговите противници и почитувачи со претежно мнозинство на првите. Пред неговата куќа и овој пат имаше мирен протест чијашто цел беше пред се будење на совест. Совеста на 80-годишниот стар генерал кој целиот свој живот после 1990 го помина правдајќи се и бранејќи ги своите аргументи. Можеби тоа за него е и доволна казна?

(манифестација пред куќата на Јарузелски)